Φτύστε και το τελευταίο γέλιο σας στο βόλεμα του μέλλοντος

Έρχονται στιγμές που πράγματα που έχουμε στοιβάξει στην καθημερινότητα μας,μας προκαλούν νεύρα,ίσως και γέλια κάποιες φορές,μπορεί και κλάμματα...
Καταστάσεις και πράγματα που οι νεότεροι δεν καταλαβαίνουν,ούτε και οι παλιότεροι κάποιες φορές.. Λίγοι το αντιλαμβάνονται,έχει γίνει όμως ένα ακόμα χέρι πια,μια συνήθεια που μας έχει θέσει για τα καλά τα δεσμά της.. Και όχι απλά συνήθεια,μια γλυκιά καταστολή...
Όπως στο αλκόολ,τον καπνό και ότι θεωρείται εξάρτηση,που δεν την βλέπουμε ποτέ..Και ούτε δείχνουμε να μας ενοχλεί..Εμείς οι πιο ενναλακτικοί,που περνάμε 5ώρες και βάλε στον χαζοκούτι αυτό,και δεν είναι αυτό το λυπηρό,σε κάποιους έχει γίνει μέρος της δουλειάς τους,ή εξασκούν και το χόμπυ τους(βλ.μουσική παραγωγή,3danimation κλπ)
Ποιός θα μου λεγε όταν ήμουν 15 και τρέχαμε νύχτα μέρα για να κολλήσουμε αφίσες μέσα στην πόλη πολλές φορές και σε διπλανές πόλεις για οποιοδήποτε αυτοοργανωμένο εγχείρημα πράτταμε,και δημιουργούσαμε συντροφικές σχέσεις μεταξύ μας με άλλους χώρους ή συλλογικότητες και έτσι μαθαίναμε για δικές τους δράσεις κλπ..,άντε και ότι μαθεύονταν από το diymusic ή από το Indymedia(αυτά σκάσανε πιο μετά)ότι τώρα,με εναν κωδικό,''ασφαλή''για τα προσωπικά μας δεδομένα,και με μερικά κλικ του ποντικιού θα χαιρόμασταν μπροστά απο την οθόνη και θα αισθανόμασταν πολικά ικανοποιημένη γιατί πάτησαν 1200 άτομα ότι θα παρευρεθούν..Μπορεί και να έφτυνα στα μούτρα οποιοδήποτε άτομο μου το έλεγε αυτό τότε.. Ή ότι σε ένα σάιτ γεμάτο καπιταλιστικές διαφημίσεις θα άκουγα πάρκινσονς,ωχρα σπειροχαίτη,αννατέλλων τρόμο και άλλες diy μπάντες,ότι θα έβλεπα φωτογραφίες από πορείες ή μπάχαλα(μέχρι και βίντεο)και απο κάτω να σχολιάζουν ''Imoun k go k,azpi mou'' ή ''kan me tag s prklw''.. Μια μεθοδευμένη μπίζνα δημιουργίας προτύπων και ιδόλων για να μασσάνε και οι πιό δυνατοί..
Για να πιστέψουν έστω κάποιοι,ότι γινανε αυτό που ονειρεύοντουσαν ή που δημιούργησε η εποχή να ονειρευτούν,χρόνια μέσα στην άγνοια και ξαφνικά γίνανε σκληροπυρινικοί ιδεολόγοι λόγω των 2500 φίλων,ενώ κάποιοι έφτυναν αίμα για να τραβήξουν φωτογραφία το μπουκάλι που πέφτει,πόσο μάλλον για να την διανήμουν μεταξύ τους,άντε να την τυπώσεις,πού να την τυπώσεις?αντε και την σκανάρεις,την στέλνεις μέ μαιλ?ούτε καν.. Τώρα κάντην τάγκ στον τοίχο και δεν τρέχει τίποτα.. Κότσαρε και ένα μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι θα έχεις 150 λάικ, γράψε με μεγάλα γράμματα κράτος και κεφάλαιο οι μόνοι τρομοκράτες δόξα και τιμή στους ένοπλους αντάρτες,θα πάρεις κ απο κεί 400 λάικ,θα γνωρίσεις 100 από τους τόσους φίλους που έχεις,και ποτέ δεν ξέρεις,κάποιος ή κάποια απο αυτούς τους φίλους να ναι ο έρωτας της ζωής σου,κάποιος ο ρουφιάνος που θα γίνει ο κολλητός σου για μια ζωή,και κάποιος ίσως να είναι ένας περίεργος τύπος που δεν σου κάνει για ουάου αναρχικός,που απορείς συχνά με αυτόν και πιστεύεις ότι κάτι δεν πάει καλά με αυτόν αλλά αυτός θα
σε φτύσει στα μούτρα και θα σου πεί δυνατά ότι στο ΑΘΛΙΟ ΕΜΠΟΡΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΩΝ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΡΕΥΡΕΘΕΙ... και όσο παρευρέθηκε ήταν λάθος τους,ήθελε να ταιριάξει με τα σημεία των εποχών,ίσως δεν τα κατάφερε και να μην τα καταφέρει ποτέ,τα κατάφερνε πάντως καλύτερα όταν γυρνούσε από πόλη σε πόλη και γνώριζε κόσμο,κόσμο που δεν τον βλέπει σαν την μύγα μέσα στο γάλα,όταν χανότανε στα στενά τα βράδυα και περνούσε την επόμενη μέρα και ήταν γεμάτα συνθήματα και αφίσσες,όταν τύπωνε στον εκτυπωτή του την φωτογραφία που τράβηξε με την μηχανή του μέσα από το μπουφάν και την έδινε χέρι με χέρι,όταν καθόταν ώρες για να αντιγράψει επιλογές με diyτραγούδια να της δώσει χύμα στον δρόμο,όταν έπερνε 6 χαρτιά και έγραφε ασυναρτησίες όπως τώρα και μετά έβγαζε φωτοτυπιές και τις μοίραζε όπου και αν βρισκόταν,και τέλος όταν από τα 90 άτομα που είχε πεί για το λάιβ ερχόντουσαν 150,τότε,τότε άν του έλεγες ότι ίσως αλλάξουν τα πράγματα και έμπαινε και αυτός στο τριπάκι,έστω για λίγο,τότε μπορεί να σε κυνηγούσε ακόμα,και να σου φώναζε,πως δεν συνανινεί στο να ρουφιανεύει τον ίδιο του τον εαυτό.. Και τέλος μπορεί ένα μέρος αυτού του δικτυακού παραλόγου να το χεί κάνει όπλο,άλλα,ξέρεις κάτι πάντα του άρεσαν η αληθινές καταστάσεις,οι αληθινοί άνθρωποι,για αυτό έχει και λίγους φίλους(στον πραγματικό κόσμο)και αρκετούς εχθρούς,για αυτό,όσο κάποιοι νομίζουν ότι πολεμάνε και διεκδικούν τα παντα στο ίντερνετ,αυτός προτιμάει να ξανακυλίσει στον πραγματικό βούρκο της συνείδησης και του ταξικού πολέμου,διεκδικώντας τα πάντα από αυτά που του έκλεψαν,πασαρωντάς του πλαστικές ιδιομορφίες για αληθινή ζωή...