Καρδιά μου πάνκισσα έγινες χίπισσα μα δεν σε μίσησα ποτέ μου δεν λογοδότησα σε στείρα στερεότυπα καρδιά μου πολεμίστρια. Σε βρήκα,σε έχασα και στην παραίσθηση βυθίστικα Μα δεν συνήθισα να μένω,ίσως γεννήθηκα μόνο για να φεύγω. Πολέμησα και σώθηκα,τα παράτησα και λύγισα καρδιά μου πριγκίπισσα πολέμα μαζί μου τίποτε άλλο δεν σου ζήτησα. Ξυπόλητη και ευτυχισμένη,με αρβύλες ή καρφιά ζωσμένη,ο πόλεμος αυτός μωρό μου μας ανήκει,αγάπη,μίσος, σεβασμός στο ίσως,αλληλεγγύη υπευθυνότητα σημαίνει αντίσταση σε κάθε οντότητα,που κρύβει τα σημάδια για επικοινωνία ελεύθερη,ευκαιρία δεύτερη,στα τρένα σε έζησα ελεύθερη,στα τρένα απεγνωσμένα για να βρω εσένα,να μου πεις για μένα..

Φτύστε και το τελευταίο γέλιο σας στο βόλεμα του μέλλοντος

Έρχονται στιγμές που πράγματα που έχουμε στοιβάξει στην καθημερινότητα μας,μας προκαλούν νεύρα,ίσως και γέλια κάποιες φορές,μπορεί και κλάμματα...
Καταστάσεις και πράγματα που οι νεότεροι δεν καταλαβαίνουν,ούτε και οι παλιότεροι κάποιες φορές.. Λίγοι το αντιλαμβάνονται,έχει γίνει όμως ένα ακόμα χέρι πια,μια συνήθεια που μας έχει θέσει για τα καλά τα δεσμά της.. Και όχι απλά συνήθεια,μια γλυκιά καταστολή...
Όπως στο αλκόολ,τον καπνό και ότι θεωρείται εξάρτηση,που δεν την βλέπουμε ποτέ..Και ούτε δείχνουμε να μας ενοχλεί..Εμείς οι πιο ενναλακτικοί,που περνάμε 5ώρες και βάλε στον χαζοκούτι αυτό,και δεν είναι αυτό το λυπηρό,σε κάποιους έχει γίνει μέρος της δουλειάς τους,ή εξασκούν και το χόμπυ τους(βλ.μουσική παραγωγή,3danimation κλπ)
Ποιός θα μου λεγε όταν ήμουν 15 και τρέχαμε νύχτα μέρα για να κολλήσουμε αφίσες μέσα στην πόλη πολλές φορές και σε διπλανές πόλεις για οποιοδήποτε αυτοοργανωμένο εγχείρημα πράτταμε,και δημιουργούσαμε συντροφικές σχέσεις μεταξύ μας με άλλους χώρους ή συλλογικότητες και έτσι μαθαίναμε για δικές τους δράσεις κλπ..,άντε και ότι μαθεύονταν από το diymusic ή από το Indymedia(αυτά σκάσανε πιο μετά)ότι τώρα,με εναν κωδικό,''ασφαλή''για τα προσωπικά μας δεδομένα,και με μερικά κλικ του ποντικιού θα χαιρόμασταν μπροστά απο την οθόνη και θα αισθανόμασταν πολικά ικανοποιημένη γιατί πάτησαν 1200 άτομα ότι θα παρευρεθούν..Μπορεί και να έφτυνα στα μούτρα οποιοδήποτε άτομο μου το έλεγε αυτό τότε.. Ή ότι σε ένα σάιτ γεμάτο καπιταλιστικές διαφημίσεις θα άκουγα πάρκινσονς,ωχρα σπειροχαίτη,αννατέλλων τρόμο και άλλες diy μπάντες,ότι θα έβλεπα φωτογραφίες από πορείες ή μπάχαλα(μέχρι και βίντεο)και απο κάτω να σχολιάζουν ''Imoun k go k,azpi mou'' ή ''kan me tag s prklw''.. Μια μεθοδευμένη μπίζνα δημιουργίας προτύπων και ιδόλων για να μασσάνε και οι πιό δυνατοί..
Για να πιστέψουν έστω κάποιοι,ότι γινανε αυτό που ονειρεύοντουσαν ή που δημιούργησε η εποχή να ονειρευτούν,χρόνια μέσα στην άγνοια και ξαφνικά γίνανε σκληροπυρινικοί ιδεολόγοι λόγω των 2500 φίλων,ενώ κάποιοι έφτυναν αίμα για να τραβήξουν φωτογραφία το μπουκάλι που πέφτει,πόσο μάλλον για να την διανήμουν μεταξύ τους,άντε να την τυπώσεις,πού να την τυπώσεις?αντε και την σκανάρεις,την στέλνεις μέ μαιλ?ούτε καν.. Τώρα κάντην τάγκ στον τοίχο και δεν τρέχει τίποτα.. Κότσαρε και ένα μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι θα έχεις 150 λάικ, γράψε με μεγάλα γράμματα κράτος και κεφάλαιο οι μόνοι τρομοκράτες δόξα και τιμή στους ένοπλους αντάρτες,θα πάρεις κ απο κεί 400 λάικ,θα γνωρίσεις 100 από τους τόσους φίλους που έχεις,και ποτέ δεν ξέρεις,κάποιος ή κάποια απο αυτούς τους φίλους να ναι ο έρωτας της ζωής σου,κάποιος ο ρουφιάνος που θα γίνει ο κολλητός σου για μια ζωή,και κάποιος ίσως να είναι ένας περίεργος τύπος που δεν σου κάνει για ουάου αναρχικός,που απορείς συχνά με αυτόν και πιστεύεις ότι κάτι δεν πάει καλά με αυτόν αλλά αυτός θα
σε φτύσει στα μούτρα και θα σου πεί δυνατά ότι στο ΑΘΛΙΟ ΕΜΠΟΡΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΩΝ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΡΕΥΡΕΘΕΙ... και όσο παρευρέθηκε ήταν λάθος τους,ήθελε να ταιριάξει με τα σημεία των εποχών,ίσως δεν τα κατάφερε και να μην τα καταφέρει ποτέ,τα κατάφερνε πάντως καλύτερα όταν γυρνούσε από πόλη σε πόλη και γνώριζε κόσμο,κόσμο που δεν τον βλέπει σαν την μύγα μέσα στο γάλα,όταν χανότανε στα στενά τα βράδυα και περνούσε την επόμενη μέρα και ήταν γεμάτα συνθήματα και αφίσσες,όταν τύπωνε στον εκτυπωτή του την φωτογραφία που τράβηξε με την μηχανή του μέσα από το μπουφάν και την έδινε χέρι με χέρι,όταν καθόταν ώρες για να αντιγράψει επιλογές με diyτραγούδια να της δώσει χύμα στον δρόμο,όταν έπερνε 6 χαρτιά και έγραφε ασυναρτησίες όπως τώρα και μετά έβγαζε φωτοτυπιές και τις μοίραζε όπου και αν βρισκόταν,και τέλος όταν από τα 90 άτομα που είχε πεί για το λάιβ ερχόντουσαν 150,τότε,τότε άν του έλεγες ότι ίσως αλλάξουν τα πράγματα και έμπαινε και αυτός στο τριπάκι,έστω για λίγο,τότε μπορεί να σε κυνηγούσε ακόμα,και να σου φώναζε,πως δεν συνανινεί στο να ρουφιανεύει τον ίδιο του τον εαυτό.. Και τέλος μπορεί ένα μέρος αυτού του δικτυακού παραλόγου να το χεί κάνει όπλο,άλλα,ξέρεις κάτι πάντα του άρεσαν η αληθινές καταστάσεις,οι αληθινοί άνθρωποι,για αυτό έχει και λίγους φίλους(στον πραγματικό κόσμο)και αρκετούς εχθρούς,για αυτό,όσο κάποιοι νομίζουν ότι πολεμάνε και διεκδικούν τα παντα στο ίντερνετ,αυτός προτιμάει να ξανακυλίσει στον πραγματικό βούρκο της συνείδησης και του ταξικού πολέμου,διεκδικώντας τα πάντα από αυτά που του έκλεψαν,πασαρωντάς του πλαστικές ιδιομορφίες για αληθινή ζωή...

Ραντεβού στην φωτιά

''Αν είμαι λίγο τυχερός
ίσως το βράδυ να ονειρευτώ
πως όλη η πόλη καίγεται ξανά
κι όλα στάχτη στο λεπτό
και τη θάλασσα θα δω
Αν είμαι λίγο τυχερός
ίσως το βράδυ να σ' ονειρευτώ
Στο τέλος θα πιστέψω ότι είσαι εδώ
Μα δεν είσαι πια εδώ
Παραμύθι μου μικρό
και δεν είσαι πουθενά
Ραντεβού στη φωτιά''

Kill the cat - ραντεβού στην φωτιά

Ναι κολλήσαμε με αυτό το κομμάτι,και ένα μεγάλο μπράβο στους kill the cat για την νέα αυτή απόπειρα

που όπως φαίνεται πιάνει τόπο...

Κολλημένοι στα όνειρα του χθές

κάνοντας ένα βήμα μπρος

και δύο πίσω,καλύτερα όμως

γιατί πια και το ένα βήμα

είναι αρκετά σταθερό..

Θυμασαι?Θυμαμαι εγώ,τότε

χιλιάδες λάθος κινήσεις

ανιδιοτέλειες του χρόνου

και ασυδοσίες κραυγών

κατάχρηση ελευθερίας

λάθος επιλογές

προδοσίες και βλέμματα

στα εύκολα..Πια όμως

αλλάξαμε,και αν δεν εχουμε

αλλάξει μυαλά,τουλάχιστον τώρα ξέρουμε

ξερουμε πως πατάμε σταθερά,

σταθερά και δυναμικά

χωρίς την βρομιά των περασμένων

χρόνων,απαρνηθήκαμε ότι συνεχίζει

να μας εκδικείται,τώρα η εκδικηση

ειναι δικια μας υπόθεση..

Περνώντας μεθυσμένα βράδυα

φτύνοντας στα μούτρα τις καθωςπρέπει

ενναλακτικές ζωές σας,αφήνοντας αποτυπώματα

με σκατά στην μάπα των σεξιστών

βράζοντας μια μια τις ίνες ενός πανιού

που ποτέ δεν αγαπήσαμε και ποτέ

δεν πιστέψαμε σε αυτό,στήνοντας φωτιές

για να τις ξεπεράσουμε,για να χαθούμε

μέσα σε αυτές,για να χαθούμε στους

λαβύρινθους της ελεύθερης ζωής,

όπως ονειρευόμασταν τότε...

Θυμάσαι?τότε δεν ξέραμε..

ίσως δεν νιώθαμε όπως τώρα..

Τώρα και νιώθουμε και ξέρουμε..

Ξέρουμε ποια είναι η αλήθεια

που ορίζει την ζωή μας,ή μαλλον η αλήθεια

που εμείς ορίσαμε ή θα ορίσουμε

και θα δώσουμε τα πάντα για αυτήν,.,,

Έστω και να μην τα καταφέρουμε,

θα έχουμε προλάβει έστω να δώσουμε

ένα λυσσασμένο προλεταριακό φιλί στην εθνική ενότητα

ζωσμένοι εκρηκτικά,και μέχρι την τελευταία στιγμή

θα μείνουμε εκεί να την κοιτάμε...

Ραντεβού στην φωτιά...

Μίξερ συναισθημάτων

Οι ανεκπλήρωτοι έρωτες και πάλι με το γκάζι ανοιχτό

αν θέλεις βάλε με και κεντρικό

Σε έναν κόσμο αδύνατο και δυνατό

χρόνια πέρασαν και πάλι στα υψώματα

χρόνια πασαλειμένοι με χιλιάδες χρώματα

σκότεινα υπόγεια φωτίζανε το μέλλον

και από το ψηλότερο σημείο κάνε

μια βουτιά στο παρελθόν,και κοίταξε το στα μάτια

φύγε απο κεί,θα συγκινηθείς,αλλά πια δεν μπορείς

να σκεφτείς,γιατί.. Μια τεράστια φυλακή και ένας κύκλος

η ζωή,χάθηκες απότομα στα καλλύμματα ενος ζαρωμένου καναπέ

θα γίνει νυκοκυραίος σύντομα,και θα σαι και ωραίος

με γυναίκα και παιδί,και ένα όμορφο σκυλί

μπας και ξεχάσεις,τα λάθη που κανα εγω μα δεν έκανες εσυ

Αλλά εγω τα λάθη μου τα κανα γροθιά,και τα πέταξα μακριά

τα κανα χλέπα δυνατή,και εφυγε με οργή στην μάπα

κάθε ρατσιστή και σεξιστή...

Τα κανα χιλιάδες ελπιδοφόρες ανάσες,και ανάπνεα μέσα

στο ασφυξιογόνο χωρίς μυρμίγκι,είχα ορθάνοιχτα μάτια

ενώ παντού υπήρχαν μόνο δάκρυα...

Και έτσι τα κατάφερα,άρχισα απλά να τρέχω

να τρέχω και να φτάνω,να περπατάω και να μην φτάνω..

Να ονειρεύομαι μα να μην το βλέπω να ορθώνεται

μπροστά μου και να ζεί αυτό για μένα,και όχι εγώ για αυτό..

Έτσι,ένα ωραίο πρωί,άρχισα να μαζεύω όλα τα όνειρα

τα έριξα μέσα σε ένα ωραίο κουτί..και τα θαψα αρκετα βαθιά

στον κήπο..

Από το επόμενο πρωί,άρχισα να πραγματοποιώ

μια μια τις θεωρίες χρόνων,και να κυνηγάω ένα ένα

τα ουτοπικά σχέδια του παρελθόντος..

Και να μην τα καταφέρω ποτέ,τουλάχιστον

θα ξέρω ότι εγω δεν μάσησα,έκατσα έως το τέλος

όποιο και να ταν αυτό..Έκατσα και καμία στιγμή δεν λύγισα,

ίσως και να λύγισα,ίσως και να προσπάθησα να ξεφύγω..

Αλλά δεν μπορείς να ξεφύγεις από αυτό που υπάρχει μέσα σου

εσυ το έχτισες και εσύ θα το συνεχίσεις ή εσυ θα το γρκεμίσεις..

Όσο και να βρωμάει το τριγύρω του και του εσω,όσο και να ζέχνει

μιζέρια,σεξισμό,ανισότητα,ομοιομορφία κάποιες φορές,ο σκοπός είναι

η αντίσταση,και η αντίσταση δεν θα γίνει με συμβιβασμούς..

Καμία μάχη δεν κερδίστηκε με συμβιβασμούς...

ΝΑ ΤΑ ΘΥΜΑΣΑΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΑ ΛΟΓΙΑ

ΝΑ ΤΑ ΘΥΜΑΣΑΙ ΡΕ ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΘΑ ΑΚΟΥΣ

ΝΑ ΠΛΑΙΣΙΩΝΕΤΑΙ ΡΥΘΜΙΚΑ ΜΕ ΗΧΟΥΣ

ΞΥΛΟΥ ΠΟΥ ΧΤΥΠΟΥΝ ΜΕ ΛΥΣΣΑ ΣΤΟ ΟΔΟΣΤΡΩΜΑ

ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΠΟΥ ΕΛΕΓΕΣ ΚΑΙ ΕΣΥ ΚΑΠΟΤΕ

''ΜΙΣΟΣ ΜΙΣΟΣ ΜΙΣΟΣ ΤΑΞΙΚΟ ΣΦΑΛΙΑΡΕΣ ΚΑΙ ΚΛΩΤΣΙΕΣ

ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΦΕΝΤΙΚΟ''ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΘΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ

ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ

Ή ΟΤΑΝ ΑΚΟΥΣΕΙΣ ΤΟ ''ΝΟΙΚΟΚΥΡΕΟΙ ΦΑΝΤΑΖΕΤΕ ΩΡΑΙΟΙ

ΠΝΙΓΜΕΝΟΙ ΜΕΣ ΤΑ ΧΡΕΗ''ΘΑ ΚΡΥΦΤΕΙΣ ΣΤΗΝ

ΜΙΖΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΝΑΠΕ ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΤΑ ΝΤΟΥΜΑΝΙΑ

ΠΟΥ ΒΓΑΖΕΙ Η ΜΙΖΕΡΗ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΟΠΟΙΗΜΕΝΗ

ΤΕΧΝΗ ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΖΕΙΣ,ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΤΕΧΝΟ ΠΟΥ

ΞΕΡΙΖΩΝΕΙ ΚΑΡΔΙΕΣ ΣΤΙΣ ΒΑΘΜΙΔΕΣ ΤΟΥ ΚΕΡΔΟΥΣ...

http://www.youtube.com/watch?v=Ym8Ev3Zm6N4&feature=related

Και όταν με βλέπεις.....μην με λυπάσαι....γιατι γουστάρω όπως γούσταρα παλιά

Μεθυσμενα Ξωτικα- Ολα κανουν κυκλους

Ολα κανουν κυκλους, ξανα και ξανα και ξανα και ξανα, σ αρπαζουν και σε στροβιλιζουν και οσο το παλευεις, τα φαλτσα που ολα παιρνουν, κανουν τη διαφορα, κι ετσι εχεις το δικαιωμα κατι αλλο να προσμενεις..

Κατι που δε θα ρθει, σαν ενα πεφταστερι, δε θα ναι σαν υποσχεση στο συμπαν χρεωμενη.

Κατι που θα ακουστει, σαν μια κραυγη πνιγμενη, σαν μετεμψυχωση τρελη απο ενα αστερι που πεθαινει..

Πεφτουν αστερια βροχη, μα τι να πρωτοευχηθω, μια καληνυχτα χλωμη, ή εναν ηλιο λαμπερο, μια καλημερα χορτατη εναν ερωτα σακατη, μια θλιμμενη φατσα μια αιωνια γκριματσα.

Ναι αστερια βροχη, μα τι να πρωτοευχηθω, ενα ακομη κελι, ή ενα ψευτικο ουρανο, μια πιστη μονα λιζα, τη ζωη μου σε κορνιζα, ενα κρυμμενο γινατι κατι να θυμιζει κατι...

Ολα κανουν κυκλους, ξανα και ξανα και ξανα και ξανα, σ αρπαζουν και σε στροβιλιζουν και οσο το παλευεις, τα φαλτσα που ολα παιρνουν, κανουν τη διαφορα, κι ετσι εχεις το δικαιωμα κατι αλλο να προσμενεις..

Κατι που δε θα ρθει, σαν ενα πεφταστερι, δε θα ναι σαν υποσχεση στο συμπαν χρεωμενη.

Κατι που θα ακουστει, σαν μια κραυγη πνιγμενη, σαν μετεμψυχωση τρελη απο ενα αστερι που πεθαινει..

Πεφτουν αστερια βροχη, μα τι να πρωτοευχηθω, μια καληνυχτα χλωμη, ή εναν ηλιο λαμπερο, μια καλημερα χορτατη εναν ερωτα σακατη, μια θλιμμενη φατσα μια αιωνια γκριματσα.

Ναι αστερια βροχη, μα τι να πρωτοευχηθω, ενα ακομη κελι, ή ενα ψευτικο ουρανο, μια πιστη μονα λιζα, τη ζωη μου σε κορνιζα, ενα κρυμμενο γινατι κατι να θυμιζει κατι...

Παντου κομματια απο μενα, βρισκοντε διασκορπισμενα κι ολα κατι να θυμιζουν, ολα ξαναειδωμενα, ολα γινοντε μετρησιμες μοναδες παρακμης και υποσχονται εικονες κι αλλης λεηλατημενης γης. Ολα πουλιουνται, κι ολα αγοραζονται, ολα μοιαζουνε θλιμενα κι ολα εθκολα δικαζονται. Για ολα ρωτας εμενα κι εγω τι να σου πω, πεφτουν αστερια βροχη μα τι να πρωτοευχηθω..

Πεφτουν αστερια βροχη, μα τι να πρωτοευχηθω, μια καληνυχτα χλωμη, ή εναν ηλιο λαμπερο, μια καλημερα χορτατη εναν ερωτα σακατη, μια θλιμμενη φατσα μια αιωνια γκριματσα.

Ναι αστερια βροχη, μα τι να πρωτοευχηθω, ενα ακομη κελι, ή ενα ψευτικο ουρανο, μια πιστη μονα λιζα, τη ζωη μου σε κορνιζα, ενα κρυμμενο γινατι κατι να θυμιζει κατι...

http://poustia.tumblr.com/archive

Κάποια λίγα,αλλά και πολλά λόγια σύντομα....