http://www.youtube.com/watch?v=Ym8Ev3Zm6N4&feature=related

Και όταν με βλέπεις.....μην με λυπάσαι....γιατι γουστάρω όπως γούσταρα παλιά

Μεθυσμενα Ξωτικα- Ολα κανουν κυκλους

Ολα κανουν κυκλους, ξανα και ξανα και ξανα και ξανα, σ αρπαζουν και σε στροβιλιζουν και οσο το παλευεις, τα φαλτσα που ολα παιρνουν, κανουν τη διαφορα, κι ετσι εχεις το δικαιωμα κατι αλλο να προσμενεις..

Κατι που δε θα ρθει, σαν ενα πεφταστερι, δε θα ναι σαν υποσχεση στο συμπαν χρεωμενη.

Κατι που θα ακουστει, σαν μια κραυγη πνιγμενη, σαν μετεμψυχωση τρελη απο ενα αστερι που πεθαινει..

Πεφτουν αστερια βροχη, μα τι να πρωτοευχηθω, μια καληνυχτα χλωμη, ή εναν ηλιο λαμπερο, μια καλημερα χορτατη εναν ερωτα σακατη, μια θλιμμενη φατσα μια αιωνια γκριματσα.

Ναι αστερια βροχη, μα τι να πρωτοευχηθω, ενα ακομη κελι, ή ενα ψευτικο ουρανο, μια πιστη μονα λιζα, τη ζωη μου σε κορνιζα, ενα κρυμμενο γινατι κατι να θυμιζει κατι...

Ολα κανουν κυκλους, ξανα και ξανα και ξανα και ξανα, σ αρπαζουν και σε στροβιλιζουν και οσο το παλευεις, τα φαλτσα που ολα παιρνουν, κανουν τη διαφορα, κι ετσι εχεις το δικαιωμα κατι αλλο να προσμενεις..

Κατι που δε θα ρθει, σαν ενα πεφταστερι, δε θα ναι σαν υποσχεση στο συμπαν χρεωμενη.

Κατι που θα ακουστει, σαν μια κραυγη πνιγμενη, σαν μετεμψυχωση τρελη απο ενα αστερι που πεθαινει..

Πεφτουν αστερια βροχη, μα τι να πρωτοευχηθω, μια καληνυχτα χλωμη, ή εναν ηλιο λαμπερο, μια καλημερα χορτατη εναν ερωτα σακατη, μια θλιμμενη φατσα μια αιωνια γκριματσα.

Ναι αστερια βροχη, μα τι να πρωτοευχηθω, ενα ακομη κελι, ή ενα ψευτικο ουρανο, μια πιστη μονα λιζα, τη ζωη μου σε κορνιζα, ενα κρυμμενο γινατι κατι να θυμιζει κατι...

Παντου κομματια απο μενα, βρισκοντε διασκορπισμενα κι ολα κατι να θυμιζουν, ολα ξαναειδωμενα, ολα γινοντε μετρησιμες μοναδες παρακμης και υποσχονται εικονες κι αλλης λεηλατημενης γης. Ολα πουλιουνται, κι ολα αγοραζονται, ολα μοιαζουνε θλιμενα κι ολα εθκολα δικαζονται. Για ολα ρωτας εμενα κι εγω τι να σου πω, πεφτουν αστερια βροχη μα τι να πρωτοευχηθω..

Πεφτουν αστερια βροχη, μα τι να πρωτοευχηθω, μια καληνυχτα χλωμη, ή εναν ηλιο λαμπερο, μια καλημερα χορτατη εναν ερωτα σακατη, μια θλιμμενη φατσα μια αιωνια γκριματσα.

Ναι αστερια βροχη, μα τι να πρωτοευχηθω, ενα ακομη κελι, ή ενα ψευτικο ουρανο, μια πιστη μονα λιζα, τη ζωη μου σε κορνιζα, ενα κρυμμενο γινατι κατι να θυμιζει κατι...

http://poustia.tumblr.com/archive

Κάποια λίγα,αλλά και πολλά λόγια σύντομα....

Προκηρύξεις της 17 Νοέμβρη/1992-07-27 Παλαιοκρασσάς

Η αλήθεια για τις συνθήκες θανάτου του τραγικού Α. Αξαρλιάν. ΠΡΩΤΟΦΑΝΗΣ ΑΠΑΤΗ ΤΗΣ «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ». ΣΥΜΠΑΙΓΝΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ. Παρουσίασε πλαστογραφημένο κείμενο σαν πόρισμα νεκροψίας. Που δεν υπογράφεται από τον ιατροδικαστή που έκανε τη νεκροψία. Που γράφτηκε με το χέρι. Που γράφει τη λέξη «εκκρικτικού» με δύο «κ» και «ι» (!!!) [εκρηκτικού]. Δεν υπάρχει υπογραφή.

ΑΘΗΝΑ 27 ΙΟΥΛΙΟΥ 1992

Οι αλλεπάληλες απαγορεύσεις από τον εισαγγελέα της δημοσίευσης οποιασδήποτε ανακοίνωσης της 17Ν, σχετικά με την απόπειρα ενάντια στον Παλαιοκρασσά και ο συνακόλουθος προκλητικός και χυδαίος μονόλογος του τύπου εναντίον μας, μας υπαγορεύει τη σύνταξη του πάρα κάτω κειμένου, για την αποκατάσταση της αλήθειας. Ζητάμε από τον καθένα, λόγω των ειδικών αυτών περιστάσεων της απαγόρευσης, να το διαβάσει προσεκτικά και να προσπαθήσει να το κάνει ευρύτερα γνωστό στον κύκλο του, με όποιο τρόπο θεωρεί πιο κατάλληλο.

Κατ' αρχή θέλουμε να ξεκαθαρίσουμε, ότι σκοπός μας δεν είναι να αποσείσουμε τις ευθύνες μας, για τον τραυματισμό του άτυχου Αξαρλιάν και των άλλων τεσσάρων. Αυτές τις ευθύνες τις αναλαμβάνουμε πλήρως και εκφράσαμε τη θλίψη μας και τη συμπάθεια μας απ' την πρώτη μέρα. Άλλες όμως οι ευθύνες τραυματισμού και άλλες του θανάτου του. Παράδειγμα, παρ' ότι η περίπτωση είναι διαφορετική, ο εισαγγελέας Ανδρουλιδάκης. Τον πυροβολήσαμε στα πόδια και αναλάβαμε την ευθύνη για τον τραυματισμό του. Η ευθύνη όμως του θανάτου του, ένα μήνα μετά στο νοσοκομείο, ανήκει στους γιατρούς, όπως αποδείχθηκε ακόμη κι από τη δίκη που έγινε.

Επειδή κανένας από τους μεγαλόσχημους υπαίτιους της σημερινής βαρβαρότητας δεν κυκλοφορεί στην έρημο, οποιαδήποτε δυναμική ενέργεια εναντίον του εμπεριέχει ορισμένες πιθανότητες τραυματισμού περαστικών τρίτων. Χρέος μας και πάγια τακτική μας είναι, να παίρνουμε τα κατάλληλα μέτρα ώστε να ελαχιστοποιηθούν αυτές οι πιθανότητες κι ώστε να έχουμε —στη χειρότερη περίπτωση— ενδεχόμενα μόνο ελαφρά τραυματίες. Αυτό κάναμε και στην πρόσφατη ενέργεια μας ενάντια στον Παλαιοκρασσά, όπως εξηγήσαμε με λεπτομέρειες στην ανακοίνωση που στείλαμε στην Ελευθεροτυπία στις 19 Ιούλη, γεγονός που πιστοποιείται από την ίδια τη δράση μας: μετά από 17 χρόνια, δεν είχαμε ούτε έναν σοβαρά τραυματισμένο.

Αυτό θάχε γίνει και σήμερα, αν η αστυνομία δεν εμπόδιζε συστηματικά όλους όσους ήθελαν ή όφειλαν, να -παράσχουν στον άτυχο Αξαρλιάν τις πρώτες βοήθειες που χρειάζονταν και δεν τον άφηνε εσκεμμένα να αιμορραγεί επί 25 λεπτά στο πεζοδρόμιο μέχρι να πεθάνει, για να μπορεί να το εκμεταλλευτεί πολιτικά εναντίον μας. Την άποψη αυτή, ότι δηλαδή η Ελληνική Αστυνομία είναι η κύρια υπεύθυνη για το θάνατο του τραγικού Αξαρλιάν, τεκμηριώσαμε αναλυτικά στην πάρα πάνω ανακοίνωση, που η Ελευθεροτυπία λογόκρινε κι αρνήθηκε να δημοσιεύσει. Αποδεικνύαμε εκεί, ότι ο άτυχος Αξαρλιάν δεν χτυπήθηκε από θραύσμα που προήλθε από την έκρηξη της ρουκέτας αλλά από τα τζάμια των μαγαζιών, που εκτινάχθηκαν από την εκτόξευση της ρουκέτας.

Θα μας αντιτάξει ίσως κάποιος: εντάξει, πήρατε μέτρα αλλά μπορεί, έστω και τυχαία, ο Αξαρλιάν να χτυπήθηκε θανάσιμα είτε από θραύσμα της ρουκέτας είτε έστω από τα τζάμια και να πέθανε σχεδόν ακαριαία, θα είμασταν έτοιμοι να δεχτούμε κάτι τέτιο αν υπήρχαν αποδείξεις. Και οι αποδείξεις είναι είτε τα επίσημα ιατρικά ντοκουμέντα που τεκμηριώνουν επιστημονικά την αιτία του θανάτου είτε οι ιατρικές προσπάθειες που έγιναν για να σωθεί, όπως γίνεται πάντα, ακόμη και σ' αυτούς που είχαν 7 σφαίρες στα ζωτικά όργανα του σώματος τους.

Όσον αφορά τα επίσημα ιατρικά ντοκουμέντα: Σε αντίθεση με όλες τις άλλες ενέργειες, όπου, όταν εκτελείται κάποιος ή τραυματίζεται, δημοσιεύονται από όλες σχεδόν τις εφημερίδες επίσημα ιατρικά ντοκουμέντα, είτε αυτά είναι ανακοινωθέντα είτε πορίσματα νεκροψίας, εδώ, επί πέντε μέρες από τις 14 Ιούλη που έγινε η ενέργεια μέχρι την Κυριακή 19 Ιούλη, που θέσαμε το ζήτημα με την ανακοίνωση μας στην Ελευθεροτυπία, καμία απολύτως εφημερίδα δεν δημοσίευσε κανένα επίσημο ιατρικό έγγραφο που να καθορίζει τις αιτίες θανάτου.

Η Ελευθεροτυπία στις 20 Ιούλη, όχι μόνο αρνείται να δημοσιεύσει την ανακοίνωση μας αλλά αποκρύβει με επιμέλεια αυτό το καίριο σημείο. Την επομένη την καταγγέλουμε με καινούργια ανακοίνωση στις εφημερίδες Έθνος και Αυριανή, προκαλώντας την να μας παρουσιάσει αυτό το επίσημο ιατρικό ντοκουμέντο, το οποίο δεν έχει δημοσιευτεί πουθενά μέχρι τότε, δηλαδή μια βδομάδα μετά, στις 21 Ιούλη.

ΠΟΡΙΣΜΑ ΙΑΤΡΟΔΙΚΑΣΤΗ ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΑΠΟ ΜΠΑΤΣΟ

Στις 22 του Ιούλη, η Ελευθεροτυπία παρουσιάζει ένα έγγραφο, το οποίο αποκαλεί «πόρισμα» της νεκροψίας. Το έγγραφο αυτό αποτελείται από δύο μέρη. Ένα αντίγραφο πιστοποιητικού θανάτου, του οποίου την ύπαρξη ποτέ κανείς δεν αμφισβήτησε. Και μια προσθήκη πούναι η μόνη που ενδιαφέρει, αφού υποτίθεται ότι προσδιορίζει τα τραύματα και τις αιτίες του θανάτου, το καθαυτό «πόρισμα». Αυτό το «πόρισμα» είναι γραμμένο με το χέρι, είναι ανυπόγραφο. Η Ελευθεροτυπία δημοσιεύει φωτοτυπία αντίγραφου και όχι του πρωτότυπου αυτού του εγγράφου, με μικρά γράμματα, απ' τη μια για να προσδώσει κάποια εγκυρότητα με τις σφραγίδες και το έντυπο σ' αυτό το πασιφανώς πλαστό έγγραφο κι απ' την άλλη για να μη μπορεί να το διαβάσει κανείς και αντιληφθεί αμέσως, ότι πρόκειται για πρωτοφανή απάτη, για πλαστογραφημένο έγγραφο, χαλκευμένο στο πόδι την τελευταία στιγμή. Είναι πλαστό για τους εξής λόγους:

1) Αν υπήρχε γνήσιο πόρισμα γραμμένο στις 15 Ιούλη, δηλαδή την ημέρα της νεκροψίας, η Ελευθεροτυπία θα δημοσίευε, όταν την προκαλέσαμε, φωτοτυπία αυτού του πρωτότυπου κι όχι αντίγραφου. Το πρωτότυπο αυτό θα έφερε αναγκαστικά την υπογραφή του ιατροδικαστή Εμ. Νόνα, που έκανε τη νεκροψία. Η Ελευθεροτυπία παρουσίασε το αντίγραφο του «πορίσματος» σαν να το υπογράφει ο ιατροδικαστής Εμ. Νόνας ενώ δεν το υπογράφει. Υπάρχει απλά σφραγίδα του ονόματος του αλλά όχι υπογραφή με το χέρι. Αυτό θα τόβλεπε ο κάθε αναγνώστης, αν η φωτοτυπία που δημοσίευσε η Ελευθεροτυπία ήταν λίγο πιο μεγάλη.

2) Αυτός λοιπόν που έγραψε το καθαυτό «πόρισμα»-προσθήκη σ' αυτό το αντίγραφο είναι άλλος και όχι ο ιατροδικαστής που έκανε τη νεκροψία. Κάτω από το αντίγραφο υπάρχει μια άλλη υπογραφή, κάποιου που εργάζεται στο νεκροτομείο. Κατά συνέπεια αυτή η προσθήκη-«πόρισμα» ή γράφτηκε απ' αυτόν ή από κάποιον άλλο. Έχουμε δηλαδή ένα αντίγραφο ενός εγγράφου, του καθαυτού «πορίσματος» γραμμένο με το χέρι ενός τρίτου, χωρίς να παρουσιάζεται πουθενά το αυθεντικό, το πρωτότυπο ή φωτοτυπία του.

3) Αυτός λοιπόν ο τρίτος υποτίθεται ότι αντέγραψε πιστά όσα ήταν γραμμένα στο πρωτότυπο. Κανένας όμως γιατρός δεν θα έγραφε ποτέ τη λέξη «εκκρικτικος» με δυο κ και ι, όπως φαίνεται καθαρά στη μεγεθυμένη φωτοτυπία (της φωτοτυπίας που δημοσίευσε η Ελευθεροτυπία). Λέξη που βγάζει μάτι και απέκρυψε με επιμέλεια η Ελευθεροτυπία με τα μικρά γράμματα. Μόνο ένας μπάτσος θάγραφε κάτι τέτιο και μάλιστα αν κάποιος άλλος του υπαγόρευε το «πόρισμα»-προσθήκη μάλλον τηλεφωνικά.

4) Σύμφωνα με το «πόρισμα», η νεκροψία έγινε την επομένη του θανάτου και προσδιορίζει χρονικά το θάνατο στις 16.10 της προηγουμένης, δηλαδή κατά προσέγγιση λεπτού (!!!). Χωρίς να είμαστε τελείως κατηγορηματικοί, αφού δεν είμαστε ειδικοί, δεν νομίζουμε ότι είναι δυνατό μια νεκροψία, που γίνεται την επομένη ενός θανάτου, να μπορεί να προσδιορίζει την ώρα θανάτου κατά προσέγγιση λεπτού και μάλιστα με τα τεχνικά μέσα και τους επιστήμονες που διαθέτει η ελληνική ιατροδικαστική υπηρεσία.

5) Όλα τα πορίσματα νεκροψίας προηγούμενων εκτελεσθέντων σε δυναμικές ενέργειες χαρακτηρίζονται από μεγάλη ακρίβεια. Καθορίζουν επακριβώς τα τραύματα που προκάλεσε η κάθε σφαίρα, αν είναι διαμπερή ή τυφλά. Προσδιορίζουν τα όργανα που έπληξε η κάθε μια, το είδος των τραυμάτων τους, την πορεία της σφαίρας, ακόμη και τη φορά της (π.χ. από πάνω προς τα κάτω). Το τραύμα που επέφερε το θάνατο και βέβαια τον αριθμό των σφαιρών. Τίποτα το ανάλογο εδώ. Το «πόρισμα» μιλάει αόριστα για θραύσματα εκρηκτικού μηχανισμού. Ούτε πόσα θραύσματα είναι. Ούτε από τι υλικό είναι φτιαγμένα. Ούτε τις διαστάσεις τους. Ούτε ποια όργανα χτύπησε κάθε θραύσμα. Ούτε η πορεία του. Η βιασύνη, η προχειρότητα και η αοριστία στη σύνταξη του, σε αντίθεση με την ακρίβεια της ώρας θανάτου, 16.10, είναι κραυγαλέες.

6) Επί πέντε μέρες, από τις 14 Ιούλη μέχρι τις 19 Ιούλη, που θέσαμε το ζήτημα, καμιά εφημερίδα δεν δημοσίευσε αυτό το «πόρισμα». Αν πράγματι υπήρχε αυτό το επίσημο έγγραφο, είναι προφανές ότι, αν όχι όλες, τουλάχιστον μια εφημερίδα θα το δημοσίευε, αφού καθόριζε επίσημα την αιτία θανάτου του άτυχου Αξαρλιάν, όπως άλλωστε τόκαναν σ' όλες τις περιπτώσεις εκτελεσθέντων ή τραυματισμένων στο παρελθόν.

7) Αν υπήρχε αυτό το «πόρισμα», αποκλείεται να το αγνοούσε η Ελευθεροτυπία. Κατά συνέπεια, όταν στις 19 Ιούλη, με την ανακοίνωση μας, θέταμε το ζήτημα και λέγαμε, ότι ο άτυχος Αξαρλιάν χτυπήθηκε από τα τζάμια, η Ελευθεροτυπία θα μας αποστόμωνε, βγάζοντας το τότε, δηλαδή στις 20 Ιούλη, αποδείχνοντας ότι υπάρχει και αντιτάσσοντας ότι άλλα λένε οι ιατροδικαστές για τις αιτίες. Αλλά όχι μόνο δεν τόκανε αλλά επί πλέον αποκαλύπτει άθελα της, ότι αγνοεί τις άλλες αιτίες του «πορίσματος» κι άρα την ύπαρξη του, όταν μας απαντά: «και τα τζάμια ποιος τάριξε;».

Εδώ βέβαια γίνεται ολοκάθαρο, γιατί η Ελευθεροτυπία «παρουσιάζοντας» στις 20 Ιούλη την ανακοίνωση μας αποσιωπά ακριβώς αυτό το σημείο που επισημαίναμε: την απουσία επίσημου ιατρικού ντοκουμέντου. Αν έλεγε έστω και μία λέξη γι' αυτό, αποδεικνύονταν περίτρανα κι αποκαλύπτονταν, ότι τέτοιο επίσημο ιατρικό ντοκουμέντο δεν υπήρχε στις 20 Ιούλη, δηλαδή 6 ολόκληρες μέρες μετά.

Αντίθετα αποσιωπώντας το, έδινε στην αστυνομία τα χρονικά περιθώρια να χαλκεύσει, να προσθέσουν με το χέρι, βιαστικά και πρόχειρα, τα αναγκαία και να έχουν το «πόρισμα». Η σιωπή της Ελευθεροτυπίας ήταν ένα δόλιο και αξιοθρήνητο τέχνασμα, μια ντρίπλα χάρη στην οποία δόθηκε η απαραίτητη πάσα στην αστυνομία, για να χαλκεύσει το «πόρισμα».

ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΕΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΤΗΣ ΝΕΚΡΟΨΙΑΣ

Τέλος κανένας απολύτως γιατρός του Ευαγγελισμού, στον οποίο μεταφέρθηκε ο άτυχος Αξαρλιάν, δεν υπογράφει κανένα απολύτως ιατρικό έγγραφο για τις αιτίες θανάτου. Και είναι προφανές ότι, μετά την περίπτωση Ανδρουλιδάκη και τις ευθύνες των γιατρών και εν μέσω δεκάδων καταγγελιών ότι δεν προσφέρθηκε καμιά άμεση βοήθεια στον άτυχο Αξαρλιάν, οι γιατροί θα επιζητούσαν να υπογράψουν κάποιο επίσημο έγγραφο, ακόμη και για τη δική τους κατοχύρωση ότι δεν είχαν ευθύνες. Και όμως δεν υπέγραψαν τίποτε.

Παρ' ότι οι σχέσεις των ιατροδικαστών με την αστυνομία είναι πασίγνωστες, εν τούτοις ούτε η Ελευθεροτυπία ούτε κανείς άλλος δεν μπόρεσε να παρουσιάσει το πρωτότυπο ή έστω φωτοτυπία του, υπογραμμένο από τον ιατροδικαστή που έκανε τη νεκροψία. Έτσι μέχρι σήμερα κανείς δεν τάχει δει, καμιά εφημερίδα δεν τόχει δημοσιεύσει, κανείς δεν γνωρίζει το πραγματικό του περιεχόμενο. Και είναι εύλογο, ότι οποιοδήποτε άλλο παρουσιαστεί, σήμερα 14 ολόκληρες μέρες μετά, δεν μπορεί νάχει καμιά αξιοπιστία και εγκυρότητα.

Το συμπέρασμα είναι σαφές και αδιαμφισβήτητο. Όχι μόνο το «πόρισμα» της νεκροψίας, που παρουσίασε η Ελευθεροτυπία, είναι πλαστογραφημένο αλλά επί πλέον η βιασύνη, η προχειρότητα και η τσαπατσουλιά με τις οποίες κατασκευάστηκε —πάγιες άλλωστε αρετές της Ελληνικής Αστυνομίας — το καθιστούν ορατό δια γυμνού οφθαλμού. Γι' αυτό ανέλαβε να το παρουσιάσει η Ελευθεροτυπία σε σμίκρυνση, ώστε να μην μπορεί να το δει, να μην μπορεί να το διαβάσει ο αναγνώστης.

Όσον αφορά το φτηνό λογοπαίγνιο της Ελευθεροτυπίας της 22 Ιούλη, με τον πρωτοσέλιδο πηχιαίο τίτλο «Μπάτσος στη 17Ν» και με πολύ πιο μικρά γράμματα από κάτω «από τους γιατρούς», θα τους πούμε απλά ότι στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί. Η Ελευθεροτυπία είναι η μόνη εφημερίδα όπου, στα τελευταια χρονιά, αποκαλύφθηκε ότι δυο από τους σημαντικότερους συντάκτες της ήταν μπάτσοι, γραμμένοι κανονικά στις μισθολογικές καταστάσεις της αστυνομίας. Μπάτσοι που αποκαλύφθηκαν τυχαία και η Ελευθεροτυπία υποχρεώθηκε να τους δώσει. Ας προσθέσουμε ότι οι δύο αυτοί «συντάκτες» επί χρόνια δεν έχαναν ευκαιρία να μας κατακεραυνώνουν, με πάσης φύσης επιχειρήματα, ιδεολογικά, πολιτικά, ιστορικά, ηθικολογικά κ.α.

Ας κρίνει λοιπόν ο καθένας, πόσο αρμόζει ο ρόλος του τιμητή σε μια εφημερίδα, που αποδεδειγμένα είχε επί χρόνια μέσα στο συντακτικό της προσωπικό δύο σημαντικά στελέχη της, που ήταν συνάμα πράκτορες της Ασφάλειας και που εξαναγκάστηκε να διώξει, όταν πια αποκαλύφθηκαν τυχαία.

Τέλος, σχετικά με την απουσία οποιασδήποτε παροχής άμεσης ιατρικής βοήθειας στον αιμορραγούντα τραυματία Αθανάσιο Αξαρλιάν, που ήταν και ο μόνος που τη χρειάζονταν άμεσα, και τις ευθύνες της αστυνομίας, δεν πρόκειται εδώ να επαναλάβουμε όσα γράψαμε αναλυτικά στην ανακοίνωση της 19 Ιούλη, θα αναφέρουμε μόνο δύο περιπτώσεις, για λόγους συγκριτικούς. Ο Μποδοσάκης-Αθανασιάδης και ο Μπακογιάννης υπήρξαν στόχοι της 17Ν. Βρέθηκαν χτυπημένοι με 5 σφαίρες ο καθένας, που είχαν πλήξει σημαντικά όργανα. Παρ' ότι η κατάσταση τους ήταν πολύ χειρότερη απ' αυτή του Αθανάσιου Αξαρλιάν και δεν υπήρχε καμιά πλέον πιθανότητα να κρατηθούν στη ζωή —για τον Αθανασιάδη οι γιατροί του Υγεία που τον παρέλαβαν ανακοίνωσαν ότι τον παρέλαβαν ήδη νεκρό— και μεταφέρθηκαν στα νοσοκομεία όπου έφτασαν 15-20 λεπτά μετά την επίθεση, εν τούτοις έγιναν μια σειρά από επείγουσες ιατρικές ενέργειες από ομάδα γιατρών, που δεν έγιναν στην περίπτωση του Αθανάσιου Αξαρλιάν. Τους βάλανε αμέσως στο χειρουργείο και τους χειρούργησαν, τους έκαναν παράλληλα καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση, που συνεχίστηκε σ’ όλη τη διάρκεια της επέμβασης αλλά και μετά απ' αυτήν έγινε επίσχεση της αιμορραγίας και αντικατάσταση του όγκου του αίματος.

Ανακεφαλαιώνοντας τα πάρα πάνω, είναι πλέον ολοκάθαρα τα εξής συμπεράσματα: Όχι μόνο δεν υπήρξε κανένα επίσημο ιατρικό ντοκουμέντο —είτε ανακοινωθέν λέγεται είτε πόρισμα νεκροψίας είτε όπως αλλιώς — που να προσδιορίζει τα αίτια θανάτου του άτυχου Αθανάσιου Αξαρλιάν τη μέρα του θανάτου ή την επόμενη. Αλλά επί πλέον το κωμικό και διαφανές τέχνασμα της απόκρυψης αυτού του γεγονότος απ' την Ελευθεροτυπία και της μετά δύο μέρες παρουσίασης του κουρελόχαρτου σαν «πόρισμα» νεκροψίας, αποτελεί μια πρωτοφανή απάτη της Ελευθεροτυπίας, που έκανε την απουσία ακόμη πιο καθαρή.

Ο άτυχος Αθανάσιος Αξαρλιάν δεν τραυματίστηκε από τα θραύσματα της ρουκέτας και δεν πέθανε ακαριαία ή σχεδόν ακαριαία, όπως ψευδώς αναφέρει το χαλκευμένο «πόρισμα» της Ελευθεροτυπίας. Τραυματίστηκε από τα σπασμένα τζάμια, που εκσφενδονίστηκαν από τα αέρια της εκτόξευσης της ρουκέτας. Γι' αυτόν τον τραυματισμό, ποτέ δεν διανοηθήκαμε να αρνηθούμε τις ευθύνες μας και να εκφράσουμε, από την πρώτη στιγμή, την ειλικρινή μας θλίψη για το θάνατο του, παρ' ότι δεν φέραμε την κύρια ευθύνη.

Ο θάνατος του Αθανάσιου Αξαρλιάν προήλθε επειδή το επεζήτησε η Ελ. Αστυνομία. Τον άφησε εσκεμμένα αβοήθητο να αιμορραγεί επί 25 λεπτά, εμποδίζοντας τον κόσμο να τον μεταφέρει, όπως το ζητούσε, καθυστερώντας εσκεμένα τη μεταφορά του στο νοσοκομείο. Γνωρίζοντας ότι αυτή η καθυστέρηση μπορεί ν' αποβεί μοιραία. Προήλθε επειδή η αστυνομία εμπόδισε την παροχή οποιασδήποτε ιατρικής βοήθειας, ανάλογης με αυτήν που προσφέρθηκε στους ετοιμοθάνατους Αθανασιάδη και Μπακογιάννη. Την κύρια λοιπόν ευθύνη για το θάνατο του τραγικού Αθανάσιου Αξαρλιάν την φέρει η Ελ. Αστυνομία.

Την τακτική αυτή της αστυνομίας, που έχει γίνει πάγια σε ανάλογες περιπτώσεις, υπαγόρευσαν οι οδηγίες των αμερικανικών και δυτικών μυστικών υπηρεσιών. Σύμφωνα μ' αυτές, σε περίπτωση τυχαίου τραυματισμού τρίτων, πρέπει να μην προσφέρεται καμιά βοήθεια σ' αυτούς, εν αντιθέσει μ' αυτήν που προσφέρεται άμεσα στα θύματα-στόχους (βλ. Παλαιοκρασσά), για λόγους προφανούς πολιτικής σκοπιμότητας.

Έτσι, όποτε τηλεφωνήσαμε στο παρελθόν 15 λεπτά πριν από έκρηξη, ζητώντας να εκκενώσει η αστυνομία τους χώρους, για να μην υπάρχουν θύματα, ποτέ δεν τόκανε. Άφησε π.χ. ελεύθερη την κυκλοφορία στη Βασ. Σοφίας, όταν χτυπήσαμε τα γραφεία της ΕΟΚ, ενώ θα μπορούσε να τη σταματήσει. Κι άφησε όλον τον κόσμο στο ξενοδοχείο Πεντελικόν, αφού βέβαια έβγαλε έξω σιωπηλά το Σουφλιά και μερικούς επώνυμους.

Την κύρια λοιπόν ευθύνη της Ελληνικής Αστυνομίας για το θάνατο του Αθανάσιου Αξαρλιάν προσπάθησε ν' αποκρύψει η Ελευθεροτυπία, με την πρωτοφανή απάτη που διέπραξε. Ήταν μια προσπάθεια παροχής ανεκτίμητης υπηρεσίας στην αστυνομία και στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, για λόγους που εμείς αγνοούμε.

Αθήνα 27 Ιούλη 9217N

Ολόκληρη η "απολογία" του αναρχικού Νίκου Μαζιώτη

Η “ΑΠΟΛΟΓΙΑ” ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΑΖΙΩΤΗ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΜΙΚΤΟΥ ΟΡΚΩΤΟΥ ΚΑΚΟΥΡΓΟΔΙΚΕΙΟΥ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Καταρχήν, εγώ δε θέλω να το παίξω καλό παιδί εδώ που αναγκάστηκα να έρθω. Δε θα απολογηθώ, γιατί δε θεωρώ τον εαυτό μου εγκληματία. Είμαι επαναστάτης. Δεν έχω να μετανιώσω για τίποτα. Είμαι περήφανος γι αυτό που έκανα. Για το μόνο που έχω να μετανιώσω είναι για το τεχνικό λάθος που έγινε και δεν εξερράγη η βόμβα, στην οποία μετά βρέθηκε το αποτύπωμα και κατέληξα εδώ που κατέληξα. Είναι το μόνο για το οποίο έχω να μετανιώσω. Και για κάτι άλλο έχω να μετανιώσω: τα πράγματα δεν έπρεπε να ήταν στο σπίτι μου, έπρεπε να ήταν αλλού.

Πρέπει να λάβετε υπόψη σας ότι, παρόλο που είστε δικαστές και κάθεστε πιο ψηλά από μένα, πολλές φορές οι επαναστάτες, κι εγώ συγκεκριμένα, σας έχω κρίνει πολύ πριν με κρίνετε εσείς. Είμαστε σε αντίθετα στρατόπεδα, εχθρικά στρατόπεδα.

Οι επαναστάτες, η επαναστατική δικαιοσύνη -επειδή δεν πιστεύω ότι αυτό το δικαστήριο είναι δικαιοσύνη, είναι δικαιοσύνη με πολλά εισαγωγικά- οι επαναστάτες λοιπόν, πολλές φορές κρίνουν πολύ πιο ανελέητα τους εχθρούς τους, όταν έχουν την ευκαιρία να αποδώσουν δικαιοσύνη.

Θα ξεκινήσω από πολλά χρόνια πριν. Εδώ δεν έχουμε να δικάσουμε κανένα έγκλημα δικό μου. Αντίθετα, θα πούμε για εγκλήματα, αλλά όχι δικά μου. Θα πούμε για εγκλήματα του Κράτους, των μηχανισμών, της δικαιοσύνης, της αστυνομίας…

Πρώτη φορά που μπορώ να πω ότι πολιτικοποιήθηκα ήταν όταν έλαβα μέρος σε μια διαδήλωση το 1985. Ήταν 17 Νοεμβρίου. Tότε ήμουν δεκατεσσάρων- δεκαπέντε χρονών, και κάποιος αστυνομικός, ο κύριος Μελίστας, είχε σκοτώσει έναν δεκαπεντάχρονο, τον Μιχάλη Καλτεζά. Φόνος! Δεν είχα λάβει μέρος στα επεισόδια εκείνης της νύχτας. Το ίδιο βράδυ έγινε κατάληψη του Χημείου και μπήκαν ειδικές αστυνομικές δυνάμεις και έβγαλαν τους αναρχικούς και τους νεολαίους. Την επομένη έγινε κατάληψη του Πολυτεχνείου από πέντε χιλιάδες άτομα – αν θυμάμαι καλά, ήμουνα και μικρός τότε, δεν είχα καλές πληροφορίες. Οι καταλήψεις αυτές έγιναν ακριβώς σαν αντίδραση για το φόνο του Καλτεζά από τον αστυνομικό Μελίστα. Η δικαιοσύνη, πέντε χρόνια αργότερα, το Γενάρη του ‘90, τον αθώωσε τον Μελίστα.

Ήθελα να πω με αυτό ότι στην ουσία εσείς είστε ηθικοί αυτουργοί εγκλημάτων, για μένα τουλάχιστον. Γι αυτό έβαλα χίλια εισαγωγικά στη λέξη δικαιοσύνη.

Τότε, το Γενάρη-Φλεβάρη του ‘90 είχα λάβει κι εγώ μέρος στην κατάληψη του Πολυτεχνείου, που είχε γίνει ως αντίδραση στην αθώωση του Μελίστα για το φόνο του Καλτεζά. Είχαν γίνει επεισόδια, καταστροφές, είχαν σπαστεί μαγαζιά, είχαν πέσει πέτρες, μολότοφ… Στα γεγονότα αυτά συμμετείχα κι εγώ. Από τότε και μετά μπορούσα να πω συνειδητοποιημένα ότι είμαι αναρχικός.

Κι όταν λέω αναρχικός, εννοώ ότι είμαι εναντίον του Κράτους και του Κεφαλαίου. Ότι σκοπός μας είναι η ανατροπή του Κράτους και του καπιταλιστικού καθεστώτος. Θέλουμε μια κοινωνία χωρίς τάξεις, χωρίς ιεραρχία και χωρίς κυριαρχία.

Το μεγαλύτερο ψέμα όλων των εποχών είναι ότι το Κράτος είναι η κοινωνία. Απ’ ό,τι θυμάμαι και ο Νίτσε το είπε αυτό, ότι το Κράτος λέει ψέματα, ψεύδεται.

Είμαστε αυτοί που εναντιωνόμαστε στο διαχωρισμό της κοινωνίας σε τάξεις, είμαστε ενάντια στο διαχωρισμό σε αυτούς που διατάζουν κι αυτούς που εκτελούν διαταγές. Αυτή η εξουσιαστική δομή διαπερνά την κοινωνία και αυτή τη δομή θέλουμε να την καταστρέψουμε. Είτε με ειρηνικά είτε και με βίαια μέσα, ακόμα και με τα όπλα· δεν έχω κανένα πρόβλημα πάνω σε αυτό.

Θα διαψεύσω τον αδερφό μου, που είπε πριν από λίγο ότι “δεν τα ήθελε τα όπλα για πόλεμο αυτός”. Για πόλεμο ήταν. Μπορεί όντως να κάθονταν κι εκεί που ήταν. Τα όπλα όμως είναι όπλα πολέμου, δεν τα έχεις για να τα κρατάς στο σπίτι, αλλά μπορεί και να τα κρατούσα έτσι όπως ήταν. Αλλά είναι όντως όπλα πολέμου, και πόλεμο κάνω… Και η βόμβα στο υπουργείο ήταν πράξη πολέμου.

*

Από το ‘90 μέχρι σήμερα έχω καταδικαστεί μερικές φορές για τη δράση μου, για πολλαπλές μορφές δράσης.

Έχω καταδικαστεί για άρνηση στράτευσης. Όχι γιατί είχα πρόβλημα με τα όπλα και τη βία, το έχω επαναλάβει και στο στρατοδικείο αυτό. ’λλωστε το γεγονός ότι αυτή τη φορά είχα όπλα σημαίνει ότι δεν έχω πρόβλημα με τα όπλα και τη βία, και δεν είμαι καθόλου ειρηνιστής. Γιατί επίσης, ούτε η κοινωνία είναι ειρηνική, ούτε το Κράτος είναι ειρηνικό. Εφόσον λοιπόν δέχομαι βία, θα απαντήσω με βία.

Έχω περάσει εφτά μήνες σε στρατιωτικές φυλακές, έχω καταδικαστεί για ανυποταξία και λιποταξία. Τη δεύτερη φορά βγήκα μετά από 51 ημέρες απεργία πείνας.

Έχω συλληφθεί το ‘94 στην κατάληψη της ΑΣΟΕΕ μαζί με 51 άλλους συντρόφους μου, όταν έκαναν απεργία πείνας ο Γιώργος Μπαλάφας και ο Οδυσσέας Καμπούρης. Ήταν και αυτή, η κατάληψη της ΑΣΟΕΕ, μια πράξη αλληλεγγύης. Σε μια κατάσταση που δεν μπορούσαμε ούτε να συγκεντρωθούμε πουθενά, ούτε να διαδηλώσουμε, είχαμε αποφασίσει να καταλάβουμε ένα πανεπιστήμιο και να το χρησιμοποιήσουμε ως εστία αντιπληροφόρησης, για την υπόθεση του Γιώργου Μπαλάφα και του Οδυσσέα Καμπούρη, οι οποίοι ήταν φυλακισμένοι.

Το ‘95 με συνέλαβαν μαζί με άλλους πεντακόσιους στην εξέγερση του Νοέμβρη στο Πολυτεχνείο. Η κατάληψη εκείνη είχε γίνει γιατί υπήρχαν διάφοροι πολιτικοί κρατούμενοι στις φυλακές – ο Κώστας Καλαρέμας, ο Οδυσσέας Καμπούρης, ο Γιώργος Μπαλάφας που είχε ξανασυλληφθεί, ο Σπύρος Δαπέργολας, κάποιοι διαδηλωτές από τη Θεσσαλονίκη που είχαν συλληφθεί όταν χτυπήθηκε μια πορεία στις 14 Νοέμβρη, ο Χριστόφορος Μαρίνος-, και γιατί είχε γίνει εξέγερση των κρατουμένων στις φυλακές Κορυδαλλού. Γι αυτό καταδικάστηκα σε ένα χρόνο μαζί με πολλούς άλλους συντρόφους μου. Για όλες αυτές τις πράξεις, και εγώ και οι σύντροφοί μου, αναλάβαμε στο ακέραιο τις ευθύνες μας.

Σε όλη λοιπόν τη διάρκεια αυτής της δεκαετίας, από τότε που μπορώ να πω ότι λέγομαι αναρχικός, έχω χρησιμοποιήσει διάφορους τρόπους δράσης. Έχω γράψει κι έχω μοιράσει προκηρύξεις, έχω κάνει αφισοκολλήσεις, έχω συμμετάσχει σε καταλήψεις, είτε βίαιες είτε ειρηνικές. Για παράδειγμα, η κατάληψη της ΑΣΟΕΕ δεν είχε κανένα βίαιο στοιχείο, κι όμως μπήκαν τα ΕΚΑΜ και τα ΜΑΤ και μας έβγαλαν. Μπήκαν μάλιστα κουκουλοφόροι των ΕΚΑΜ με κόφτη για να κόψουν τις αλυσίδες.

Στο Πολυτεχνείο δεν το παίξαμε καλά παιδιά, χωρίς όμως να αποδεχθούμε τις συγκεκριμένες κατηγορίες. Είπαμε γιατί μπήκαμε μέσα. Εγώ μάλιστα μετά από καιρό, στο στρατοδικείο που έγινε το ‘98, πήρα ευθύνη και για τη σημαία· είπα ότι εγώ την έκαψα. Τη θεωρώ σύμβολο εχθρικής δύναμης.Στον καθένα που βλέπω την ελληνική σημαία βλέπω τον εχθρό μου, γιατί τη φοράνε οι αστυνομικοί, τη φοράνε οι στρατιωτικοί… Είναι το σύμβολο του εχθρού.

*

Σκοπός δικός μας, στα πλαίσια αυτού του αγώνα του αντικρατικού και αντικαπιταλιστικού, είναι να συνδεθούμε με διάφορους κοινωνικούς αγώνες. Σκοπός μας επίσης είναι, μπαίνοντας σε αυτούς τους αγώνες, να προσπαθούμε να φτάσουμε τα πράγματα στα άκρα, δηλαδή να οξύνουμε τις συγκρούσεις αυτών των κοινωνικών κομματιών με το Κράτος και την αστυνομία. Να ωθήσουμε τους αγωνιζόμενους ανθρώπους να ξεπεράσουν τα θεσμικά πλαίσια, τα συνδικάτα, τους φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης, όλους αυτούς τους χειραγωγούς, που για μας είναι εχθροί της ανθρώπινης ελευθερίας. Πολλοί σύντροφοί μου, με τις μικρές τους δυνάμεις, έχουν εμπλακεί σε πολλούς αγώνες. Θα σας τους πω συγκεκριμένα.

Το 1989, σε έναν αγώνα περιβαλλοντικού χαρακτήρα πάλι, στην Αραβησσό Γιαννιτσών, οι κάτοικοι δεν ήθελαν να εκμεταλλευτεί τις πηγές τους ο Οργανισμός Ύδρευσης της Θεσσαλονίκης για να υδρεύσει τη Θεσσαλονίκη. Είχαν συγκρουστεί τότε με την αστυνομία και τα ΜΑΤ, είχαν κάψει αντλίες νερού, είχαν ανάψει φωτιές, είχαν στήσει οδοφράγματα… Και κάποιοι σύντροφοί μας από τη Θεσσαλονίκη είχαν συμμετάσχει σε αυτό τον αγώνα, και είχαν συλληφθεί μάλιστα.

Το 1990, άρχισε η επέλαση του νεοφιλελευθερισμού στην Ελλάδα (αυτή η επίθεση που παγκόσμια είχε αρχίσει από το ‘80 με τις κυβερνήσεις Ρήγκαν-Θάτσερ) η οποία συνίσταται στην αποβιομηχάνιση, την απόλυση εργαζομένων, τις ιδιωτικοποιήσεις, τον περιορισμό του κράτους πρόνοιας, δηλαδή το “κόψιμο” μισθών, συντάξεων, ιατρικής περίθαλψης… Αυτή η επίθεση, ενώ στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική γινόταν ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ‘80, στην Ελλάδα ξεκίνησε από το 1990.

Το πρώτο σχέδιο ήταν οι “προβληματικές” επιχειρήσεις. Κι εδώ το 1990-91 είχαν γίνει καταλήψεις σε πολλά εργοστάσια της χώρας, στο Μαντούδι, στο Λαύριο, στην Πάτρα. Πάλι κάποιοι σύντροφοί μας, με τις μικρές τους δυνάμεις, ήταν και εκεί. Συγκεκριμένα, στο Μαντούδι και στην Πειραϊκή-Πατραϊκή στην Πάτρα.

Μετά έχουμε το μαθητικό κίνημα του ‘90-’91, το οποίο ήταν μεγαλειώδες κίνημα, κατά τη γνώμη μου. Κατάφερε να ανατρέψει το νόμο του τότε υπουργού Παιδείας, του Κοντογιαννόπουλου, που παραιτήθηκε μάλιστα. Η τότε κυβέρνηση της Δεξιάς, στην προσπάθειά της να καταστείλει το κίνημα, έβαλε παρακρατικούς να σπάσουν τις καταλήψεις, με αποτέλεσμα το φόνο του καθηγητή Τεμπονέρα στην Πάτρα. Αλλο ένα έγκλημα του κράτους.

Εδώ θα μετρήσουμε εγκλήματα του κράτους, κανένα έγκλημα δικό μου.

Σαν απάντηση στη δολοφονία του Τεμπονέρα είχε γίνει μια διαδήλωση χιλιάδων ατόμων. Συμμετείχαμε κι εμείς, που οξύναμε τα πράγματα. Έγιναν συγκρούσεις με την αστυνομία, καταλήφθηκε πάλι το Πολυτεχνείο για δυο μέρες. Φωτιές, οδοφράγματα, σπασίματα… Μάλιστα έγινε κι άλλο έγκλημα εκείνες τις μέρες, στις 10 Γενάρη του ‘91. Επάνω στις συγκρούσεις, τα ΜΑΤ πυρπόλησαν με δακρυγόνα το κτίριο του Κ. Μαρούση, το πολυκατάστημα στην Πανεπιστημίου. Τέσσερις πολίτες απανθρακώθηκαν. Και γι αυτό το έγκλημα κανένας δεν πλήρωσε, καμία δικαιοσύνη δεν είπε τίποτα. Το “κουκούλωσαν”.

Ένα χρόνο μετά, σύντροφοί μου -εγώ δεν ήμουνα προσωπικά, αλλά δεν έχει σημασία- συμμετέχουν στις συμπλοκές στο αμαξοστάσιο του Βοτανικού, το καλοκαίρι του 1992, όταν η κυβέρνηση θέλησε να ιδιωτικοποιήσει την ΕΑΣ. Και έγιναν συγκρούσεις μαζί με τους υπαλλήλους της ΕΑΣ. Και τότε κάποιοι υπάλληλοι της ΕΑΣ είχαν φυλακιστεί για δολιοφθορά, σαμποτάζ… Έσπαγαν τα λεωφορεία των ΣΕΠιτών, των ρουφιάνων ιδιοκτητών που είχαν αγοράσει τα λεωφορεία. Κι εκεί, με τις μικρές τους δυνάμεις, οι αναρχικοί ήταν παρόντες.

Πριν αναφερθώ στον αγώνα των κατοίκων του Στρυμονικού, θέλω να πω τα τελευταία παραδείγματα με τους καθηγητές πέρυσι και με το πρόσφατο μαθητικό κίνημα, το χειμώνα του ‘98-’99. Κι εκεί ήμασταν παρόντες. Ένας σύντροφος που κατέθεσε χτες, ο Βασίλης Ευαγγελίδης, προσπάθησε να μιλήσει γι αυτό. Είχε συλληφθεί στις συμπλοκές που έγιναν το Γενάρη του ‘99, στο μαθητικό συλλαλητήριο.

Γενικά, όπου υπάρχουν ταραχές, όπου υπάρχουν συγκρούσεις, θέλουμε να είμαστε μέσα. Να εκτρέπουμε τα πράγματα. Για μας, δεν είναι έγκλημα αυτό. Στην ουσία, οι ταραχές είναι η “λαϊκή κυριαρχία” που λένε οι επαγγελματίες πολιτικοί. Εκεί εκφράζεται η ελευθερία…

*

Ας πάμε τώρα και στον αγώνα των κατοίκων του Στρυμονικού. Πολύ πριν εγώ βάλω τη βόμβα, άλλοι σύντροφοι είχαν πάει στα χωριά, είχαν μιλήσει με τους κατοίκους, είχαν βγάλει μπροσούρα για την εξέγερση, για τα επεισόδια τον Οκτώβρη του 1996. Πιο συγκεκριμένα όμως στον αγώνα του Στρυμονικού θα αναφερθώ λίγο πιο μετά. Πρώτα θέλω να μιλήσω για την ενέργεια αυτή καθεαυτή.

Εμπνεύστηκα, για να πω την αλήθεια, να βάλω αυτή τη βόμβα για τον εξής λόγο: Επειδή οι ίδιοι οι κάτοικοι είχαν ξεπεράσει τα όρια, από μόνοι τους. Αν ήταν ένας αγώνας μέσα στα θεσμικά πλαίσια, έτσι όπως προσπαθούν να κρατούν περιορισμένους τους αγώνες τα συνδικάτα και οι φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης, αν περιοριζόταν δηλαδή σε μια διαμαρτυρία χλιαρή, ακίνδυνη, ανώδυνη, ίσως και να μην έκανα τίποτα.

Αλλά οι σύντροφοι εκεί πάνω – που δεν είναι βέβαια αναρχικοί αλλά δεν με ενδιαφέρει εμένα αυτό, πολίτες είναι που θέλουν κι αυτοί την ελευθερία τους – είχαν ξεπεράσει κάθε όριο. Είχαν συγκρουστεί τρεις φορές με την αστυνομία – μία στις 17 Οκτώβρη του ‘96, μια στις 25 Ιούλη του ‘97 και μια στις 9 Νοέμβρη του ‘97 -, είχαν κάψει περιπολικά, κλούβες των ΜΑΤ, είχαν κάψει γεωτρύπανα της TVX, είχαν μπει μέσα στα μεταλλεία στην Ολυμπιάδα και είχαν καταστρέψει μέρος των εγκαταστάσεων. Κάποιοι έκαναν κι ένα είδος αντάρτικου. Tα βράδια έβγαιναν με κυνηγετικές καραμπίνες και πυροβολούσαν στον αέρα για εκφοβισμό των αστυνομικών. Και λέω, πολύ μάγκες είναι αυτοί· μας έχουν ξεπεράσει κι εμάς δηλαδή.

Και ακολούθησε καταστολή, ειδικά το ‘97, όταν κηρύχτηκε στρατιωτικός νόμος στην περιοχή. Ο αστυνομικός διευθυντής Χαλκιδικής έβγαλε διάταγμα με το οποίο απαγορεύονταν οι διαδηλώσεις, οι συναθροίσεις. Είχαν πάει ΕΚΑΜ επάνω, είχαν πάει και αστυνομικές αύρες, για πρώτη φορά μετά το 1980. Και τις είχαν στείλει τώρα εκεί, στα χωριά της Χαλκιδικής. Και λέω, κάτι πρέπει να κάνουμε κι εμείς, εδώ στην Αθήνα. Δεν μπορεί να δέχονται καταστολή οι άλλοι εκεί πάνω κι εμείς να καθόμαστε…

Το υπουργείο Βιομηχανίας και Ανάπτυξης, στην οδό Παπαδιαμαντοπούλου και Μιχαλακοπούλου, ήταν ένα από τα κέντρα αυτής της ιστορίας. Ο αγώνας του Στρυμονικού ήταν ένας αγώνας ενάντια στην “ανάπτυξη”, τον “εκσυγχρονισμό”, όλες αυτές τις μπούρδες που λένε. Πίσω από αυτές τις εκφράσεις, κρύβονται τα κέρδη των πολυεθνικών, τα κέρδη και των “δικών μας” καπιταλιστών, των Ελλήνων, τα κέρδη των κρατικών αξιωματούχων, του ελληνικού κράτους, των γραφειοκρατών, αυτών που παίρνουν τις μίζες, των τεχνικών εταιρειών… Όλων αυτών. Καμία σχέση δεν έχει η “ανάπτυξη” και ο “εκσυγχρονισμός” που λένε με την κάλυψη των λαϊκών αναγκών. Καμία σχέση.

Οπότε έβαλα κι εγώ μια βόμβα. Ο σκοπός ήταν αυτός που είχα πει και στην ανάληψη ευθύνης. Στο κείμενο του Φεβρουαρίου του ‘98 λέω: Η τοποθέτηση του μηχανισμού σκοπό είχε την αποστολή ενός διπλού πολιτικού μηνύματος. Τα πάντα είναι πολιτικά. Ακόμη κι όταν χρησιμοποιείς τέτοια μέσα, πολιτικά είναι τα μηνύματα. Κι ο πόλεμος ο ίδιος είναι ένα μέσο πολιτικής πίεσης. Και σε αυτή την περίπτωση, ένα πολιτικό μέσο ήταν κι αυτό, μια πολιτική πρακτική. Μήνυμα καταρχήν προς τους κατοίκους του Στρυμονικού, ότι “μάγκες, δεν είστε μόνοι σας, υπάρχουν και κάποιοι άλλοι, που μπορεί να βρίσκονται 600 χιλιόμετρα μακριά από εσάς, αλλά που ενδιαφέρονται”. Όχι για προσωπικούς λόγους… Εγώ δεν ξέρω κανέναν από κει προσωπικά. ’λλοι σύντροφοί μου ξέρουν. Εγώ δεν έχω πάει ποτέ εκεί. Δε θίχτηκε το δικό μου το σπίτι στο φινάλε, αλλά δεν είναι αυτό το πρόβλημα.

Απλά η αρχή μου και γενικά η αρχή των αναρχικών, και άλλων επαναστατών μη-αναρχικών, είναι η εξής: η κοινωνική ελευθερία είναι μία και αδιαίρετη. Όπου λοιπόν θίγεται ένα επιμέρους κομμάτι της ελευθερίας, στην ουσία είναι σα να θίγεται στο σύνολό της. ’ρα, εφόσον θίγονται οι ελευθερίες αυτών, θίγονται και οι δικές μου. Ο πόλεμος ο δικός τους θα είναι και δικός μου, σε μια περιοχή που ο “κυρίαρχος λαός” -μια έκφραση που πάλι χρησιμοποιούνε οι επαγγελματίες πολιτικοί- δε θέλει αυτό που θέλουνε το κράτος και το κεφάλαιο, τη μεταλλουργία χρυσού της TVX.

Από την άλλη έχω πει ότι, εντάξει, κάποιες ζημιές θα γίνονταν -εν γνώσει μου. Ναι, είχα πρόθεση να κάνω υλικές ζημιές. Δηλαδή τι υλικές ζημιές; Στη τζαμαρία, στο συγκεκριμένο σημείο, τι υλικές ζημιές; Ή στην αποθήκη έξω από την οποία τοποθέτησα το μηχανισμό; Κατ’ εμέ, οι ζημιές θα ήταν ελάχιστες. Αλλά ακόμα κι αν ήταν μεγαλύτερες από ελάχιστες, δεν παίζει για μένα κανένα ρόλο. Γιατί η ελευθερία δε συγκρίνεται με τις υλικές ζημιές μιας τζαμαρίας, ενός κρατικού αυτοκινήτου ή μιας κρατικής ιδιοκτησίας. Για μένα, το υπουργείο δεν είναι εγκατάσταση κοινής ωφέλειας, όπως λένε οι κατηγορίες. Κρατικής ωφέλειας ναι, κοινωνικής ωφέλειας όχι.

Ουσιαστικά όμως, ακόμη κι αν δεν εξερράγη ο μηχανισμός, εγώ το μήνυμά μου το έστειλα. Βέβαια πιάστηκα, γιατί έκανα αυτό το τεχνικό λάθος κι άφησα ένα αποτύπωμα. Ακόμη όμως κι αν δεν εξερράγη ο μηχανισμός και δεν έγιναν καθόλου υλικές ζημιές, το μήνυμα το έστειλα. Και το λάβατε και εσείς και το κράτος, αλλά και οι κάτοικοι του Στρυμονικού. Ξέρω πως λένε ότι είμαι δικός τους άνθρωπος, χωρίς να με έχουν δει ποτέ, κι ας μην με γνώριζαν ποτέ. Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα απ’ αυτό. Και φυσικά, το επαναλαμβάνω, δε μετανιώνω καθόλου.

*

Θα αναφερθώ λίγο στα τεχνικά. Ακριβώς επειδή είμαι κοινωνικός επαναστάτης και στην ουσία όταν λες ότι είσαι κοινωνικός επαναστάτης, είναι σαν να μιλάς για το καλό της κοινωνίας. Όχι σαν δηλαδή. Μιλάς για το καλό της κοινωνίας. Εφόσον έχω αυτή την αρχή λοιπόν, δε θα μπορούσα να βλάψω κανέναν πολίτη. Θα μπορούσα να βλάψω αστυνομικό. Αυτούς τους θεωρώ εχθρούς μου. Κι εσείς είστε εχθροί μου. Σας διαχωρίζω δηλαδή. Κάνω σαφέστατο ταξικό διαχωρισμό. Απ’ τη μια έχουμε αυτούς, απ’ την άλλη τους άλλους. Παρόλ’ αυτά, στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν είχα καμία πρόθεση να βλάψω ούτε τον κύριο αστυνομικό φρουρό του υπουργείου, ούτε κανέναν άλλο· πόσο μάλλον πολίτη.

Η διαδικασία που χρησιμοποιείται από τις οργανώσεις ή τα άτομα γενικά, όταν γίνονται τέτοιου τύπου ενέργειες είναι η εξής: βάζεις τη βόμβα στο στόχο σου και τηλεφωνείς σε μια εφημερίδα. Εγώ συγκεκριμένα, παίρνω τηλέφωνο την “Ελευθεροτυπία” και λέω: Σε μισή ώρα θα σκάσει βόμβα εκεί. Ό,τι ακριβώς λένε τα στοιχεία: Σε μισή ώρα θα σκάσει στο υπουργείο Ανάπτυξης βόμβα, για το ζήτημα της TVX και του Στρυμονικού. Με την έννοια αυτή, όπως αποδείχτηκε από την πράξη κι όχι υποθετικά, η αστυνομία πήγε εκεί· πρώτα η ’μεση Δράση έκλεισε την περιοχή γύρω-γύρω σε ακτίνα 200 μέτρων -όπως λέει ο πυροτεχνουργός-, έτσι ώστε να μην περνάει κανένας πεζός και κανένα αμάξι. Και περίμενε να σκάσει η βόμβα. Όπως έχουν πει οι κύριοι, περίμεναν να εκπνεύσει ο χρόνος ασφαλείας, δηλαδή, ΤΟ ΜΙΣΑΩΡΟ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΘΕΣΕΙ ΕΓΩ! Είτε έσκαγε, είτε δεν έσκαγε η βόμβα, ουσιαστικά δεν υπήρχε κανένας κίνδυνος για ανθρώπινες ζωές. Αν έσκαγε, μόνο υλικές ζημιές θα είχαμε. Ουσιαστικά δηλαδή από την πρόθεση που είχα, αυτό θα γινόταν. Αντικειμενικά, δεν υπήρχε περίπτωση να γίνει λάθος τυχαία, ούτε -αν εκρηγνυόταν ο μηχανισμός- να εκραγεί πιο πριν ή πιο μετά.

Κι επειδή ακριβώς το μήνυμα ήταν πολιτικό και συμβολικό, δεν είχα σκοπό να κάνω μεγάλες υλικές ζημιές· γι αυτό έβαλα λίγη ποσότητα. Και είχα τη δυνατότητα να βάλω και πέντε και εφτά και δέκα κιλά… Δεν έβαλα όμως. Εφόσον βρέθηκαν και πράγματα στο σπίτι μου, είχα τη δυνατότητα να κάνω μεγάλη ζημιά, υλική πάντα! Και πάλι δεν την έκανα. Αν μπορούσα δηλαδή να κατεδαφίσω ολόκληρο το υπουργείο χωρίς να σκοτωθεί κανένας, δεν θα είχα καμία αντίρρηση να το κάνω. Ένα άχρηστο κτίριο είναι και αυτό για το λαό και την κοινωνία. Για το μόνο που έχω μετανιώσει, όπως είπα, είναι γι αυτό το τεχνικό λάθος.

Θέλω να πω προκαταβολικά και κάτι άλλο τώρα. Την ενέργεια την έκανα μόνος μου, δεν υπήρχε κανένας άλλος. Βέβαια το μήνυμα έλεγε“Αναρχικοί Αντάρτες Πόλης”. Αυτό δεν έχει να κάνει όμως με το ότι υπήρχαν άλλα πρόσωπα, εκτός από μένα. Ήταν μια έκφραση που απλώς υποδήλωνε το χώρο από τον οποίο προέρχομαι εγώ. Δε θα έβαζα φυσικά την υπογραφή μου “Νίκος Μαζιώτης”, και δε θα έλεγα στην εφημερίδα ότι έβαλα τη βόμβα εκεί. Θα έλεγα, “Αναρχικοί”. Αυτό. Για να ξεκαθαρίσουμε, δηλαδή, ότι για την ενέργεια την πρωτοβουλία την πήρα μόνος μου. Ούτε ομάδα υπήρχε, ούτε οργάνωση, ούτε τίποτα. Και από τα αποδεικτικά στοιχεία πουθενά δεν προκύπτει ότι υπήρχε οργάνωση, ή ότι εγώ θα εφοδίαζα τους τάδε, την τάδε ομάδα ή οργάνωση. Ήμουν μόνος μου και τα πράγματα ήταν ατομικά.

*

Θέλω να αναφερθώ τώρα πιο εκτεταμένα σε αυτό που λέω αλληλεγγύη. Τα κίνητρα δηλαδή τα οποία είχα. Τι σημαίνει αυτή η αλληλεγγύη.

Πιστεύω ότι οι άνθρωποι κοινωνικοποιήθηκαν, ότι δημιουργήθηκε η ανθρώπινη κοινωνία πάνω σε τρία βασικά συστατικά: την αλληλεγγύη, την αμοιβαιότητα, την αλληλοβοήθεια. Πάνω σε αυτά λοιπόν βασίζεται η ανθρώπινη ελευθερία. Όταν θίγεις ένα επιμέρους κομμάτι της ανθρώπινης ελευθερίας, είναι σα να θίγεις το σύνολο.

Όποια κοινωνική ομάδα, σε διαφορετικό τόπο και χρόνο, κάνει έναν αγώνα -είτε λέγονται μαθητές, είτε λέγονται αγρότες, είτε πολίτες τοπικών κοινωνιών, είτε εργαζόμενοι-, για μένα και για τους αναρχικούς έχει τεράστια σημασία.

Δεν έχει σχέση με το αν εγώ είμαι εργαζόμενος και ταυτίζω τα συμφέροντά μου με τα συμφέροντα αυτής της τάξης. Αν κάποιος ζητάει παραπάνω μισθό, αν έχει κάποιο συντεχνιακό αίτημα, δεν έχει καμιά σημασία για μένα. Για μένα, αλληλεγγύη σημαίνει ανεπιφύλακτη αποδοχή και υποστήριξη, με οποιοδήποτε μέσο, του δικαιώματος που πρέπει να έχουν οι άνθρωποι να μπορούν να καθορίζουν τη ζωή τους όπως θέλουν, και όχι να αποφασίζουν κάποιοι άλλοι ερήμην τους, όπως το Κράτος και το Κεφάλαιο.

Δηλαδή, στην προκειμένη περίπτωση, σε αυτό τον αγώνα του Στρυμονικού, αλλά και σε κάθε κοινωνικό αγώνα, για μένα μετράει πιο πολύ ότι είναι αγώνες που οι άνθρωποι θέλουν να καθορίζουν τις τύχες τους μοναχοί τους. Και να μην αποφασίζει ο κάθε αστυνομικός διευθυντής, ο κάθε κρατικός αξιωματούχος, ο κάθε καπιταλιστής τι θα κάνουν. Δευτερεύουσα σημασία έχει για μένα αν το θέλουν ή δεν το θέλουν το εργοστάσιο, αν είναι περιβαλλοντική η αιχμή του αγώνα. Σημασία έχει ότι δε θέλουν το εργοστάσιο, επειδή δε γουστάρουν κάτι που τους επιβάλλουν με τη βία.

*

Όσον αφορά στο θέμα της πολιτικής βίας τώρα. Από την αρχή πήγε να παρουσιαστεί μια ιστορία “αποκρουστικών εγκληματιών”, “τρομοκρατών”, οι οποίοι “βάζουν στα τυφλά βόμβες”. Κάτι το οποίο δεν ισχύει.

Εάν τρομοκρατία θεωρητικά είναι η βία κατά πολιτών και άμαχου πληθυσμού, ε, αυτό ισχύει αποκλειστικά και μόνο για το Κράτος. Μόνο το Κράτος επιτίθεται ενάντια σε πολίτες, γι αυτό υπάρχουν και οι κατασταλτικοί μηχανισμοί, τα ΜΑΤ, τα ΕΚΑΜ, ο στρατός, οι ειδικές δυνάμεις… Μηχανισμοί οι οποίοι κλέβουνε και το λαό. Χρηματοδοτούνε δηλαδή επαγγελματίες οπλοφόρους, αστυνομικούς. Δεν εκπαιδεύονται για να σημαδεύουν στόχους; Για να τα χρησιμοποιούν τα ‘χουν τα όπλα οι άνθρωποι. Δεν εξοπλίζονται τα ΜΑΤ με χημικά αέρια; Για να τα ρίχνουν πού; Στους πολίτες. Στις διαδηλώσεις, στις συγκεντρώσεις. Οπότε βία εναντίον των πολιτών χρησιμοποιεί μόνο το Κράτος. Εγώ δε χρησιμοποίησα καμία βία εναντίον πολίτη.

Θα πω συγκεκριμένα τι σημαίνει τρομοκρατία.

Tρομοκρατία είναι όταν χτυπιούνται οι καταλήψεις, οι διαδηλώσεις, οι απεργίες. Όταν τα ΜΑΤ χτύπησαν τους συνταξιούχους πριν 4-5 χρόνια στο Μέγαρο Μαξίμου. Όταν ο Μελίστας σκότωσε τον Καλτεζά. Όταν σκοτώθηκαν ο Κουμής και η Κανελλοπούλου από τα ΜΑΤ, στις 16 Νοεμβρίου 1980, στην πορεία του Πολυτεχνείου. Κι αν θυμάμαι καλά, δε σκοτώθηκαν από σφαίρες, σκοτώθηκαν από το ξύλο. Τρομοκρατία είναι όταν σκοτώθηκε ο Χρήστος Κασίμης. Αλλά θα αναφερθώ πιο συγκεκριμένα σε αυτή την ιστορία.

Μια ομάδα επαναστατών, τότε, είχε προσπαθήσει να πυρπολήσει το γερμανικό εργοστάσιο της AEG, στον Αγιο Ιωάννη Ρέντη. Ήταν μια πράξη αλληλεγγύης κι αυτή. Δεν ξέρω αν τη γνωρίζετε, θα σας την πω εγώ όμως.

Τότε, το ‘77, κάποιοι αντάρτες της RAF, της Φράξιας Κόκκινος Στρατός, είχαν πεθάνει μέσα στα λευκά κελιά του Σταμχάιμ, στη Στουτγάρδη, της Δυτικής Γερμανίας. Τα λευκά κελιά από μόνα τους είναι τρομοκρατία. Οι φυλακές ΕΙΝΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ. Και τότε κάποιοι Έλληνες επαναστάτες, ως ένδειξη αλληλεγγύης στη RAF, αλλά και ως αντίδραση στη δολοφονία των ανταρτών στις φυλακές της Στουτγάρδης, είχαν πάει να πυρπολήσουν το εργοστάσιο της AEG. Σε αυτή την απόπειρα, που ήταν ανεπιτυχής, κάποιος σκοτώθηκε. Σκοτώθηκε ο Χρήστος ο Κασίμης από τους δύο αστυνομικούς, φρουρούς του εργοστασίου, τον Πλέσσα και το Στεργίου. Και μάλιστα, απ’ ό,τι έχω διαβάσει, δεν τον σκότωσαν επειδή απειλήθηκε η ζωή τους. Τον σκότωσαν πισώπλατα, με μια σφαίρα στην πλάτη.

Τρομοκρατία είναι όταν μπαίνουν στο Χημείο ειδικές αστυνομικές δυνάμεις το ‘85 και χτυπούν τους αναρχικούς και τους νεολαίους. Τρομοκρατία είναι όταν δολοφονείται ο Τεμπονέρας στην Πάτρα. Τρομοκρατία είναι όταν σκοτώθηκε ο Χρήστος Τσουτσουβής το ‘85. Αλλά κι αυτή η περίπτωση έχει κάτι ιδιαίτερο και θέλω να την τονίσω. Για το Χρήστο Τσουτσουβή ισχύει η φράση του Θουκυδίδη – του αρχαίου ιστορικού που κατέγραψε την ιστορία του Πελοποννησιακού πολέμου -, ότι “ο θάνατος στη μάχη είναι τίτλος τιμής και συνοδεύεται από τις επευφημίες των πολιτών”. Σκοτώθηκε μεν από τους αστυνομικούς, αλλά πήρε και δυο-τρεις μαζί του. Για μένα, ήταν ένας πολεμιστής, ένας μαχητής. Πιστεύω ότι η κοινωνία χρειάζεται κι άλλους τέτοιους.

Τρομοκρατία είναι όταν σκοτώνονται πολίτες σε απλές εξακριβώσεις στοιχείων. Θα αναφέρω κι εδώ μερικά παραδείγματα. Θα αναφέρω το Χρήστο Μουράτη, ένα Τσιγγάνο στη Λιβαδειά, ο οποίος πυροβολήθηκε σε μπλόκο της Τροχαίας τον Οκτώβριο του 1996. ’οπλος πολίτης… Αυτό είναι ένα έγκλημα. Αλλά η δικαιοσύνη δεν έκανε τίποτα, τι να κάνει; Απλώς το επιβράβευσε.

Το 1997, ο Ηλίας Μέξης, περνώντας από το τμήμα Μεταγωγών του Πειραιά, πυροβολήθηκε από τον φρουρό του τμήματος, τον Τσαγκράκο.

Ο Θόδωρος Γιάκας σκοτώθηκε, στις 10 Γενάρη του ‘94, από τον αστυνομικό του τμήματος Μοσχάτου, Λαγογιάννη. Έχει έναν ιδιάζοντα χαρακτήρα κι αυτή η περίπτωση. ’οπλος πολίτης. Σε εξακρίβωση στοιχείων. Τον σταμάτησαν, αλλά εκείνος έτρεξε και τον πυροβόλησαν. Είπαν πάλι ότι του βρήκαν μαχαίρι κι άλλες τέτοιες μπούρδες… Απ’ ό,τι ξέρω γι αυτή την περίπτωση, πυροβολήθηκε αρχικά τρεις φορές. Και οι τρεις πιθανότατα ήταν θανατηφόρες. Κι ενώ ο Γιάκας ήταν ξαπλωμένος στο έδαφος, τον πυροβόλησε ο Λαγογιάννης άλλες δύο φορές και του φόρεσε και χειροπέδες! Ξέρετε τι έκανε η δικαιοσύνη γι αυτό; Τον καταδίκασε 12 χρόνια με αναστολή. Γι αυτό λέω ότι η δικαιοσύνη σας είναι δικαιοσύνη με εισαγωγικά.

Τρομοκρατία είναι όταν τον Πομάκο Αλή Γιουμφράζ από τα Βριλήσσια τον συνέλαβαν μεθυσμένο και μετά βρέθηκε νεκρός στο κρατητήριο. Είπαν ότι δήθεν πέθανε από ανακοπή καρδιάς. Όταν το Γενάρη του ‘91, θυμάμαι, κάποιος Τούρκος πολιτικός πρόσφυγας, ο Σουλεϊμάν Ακιάρ, ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου, ο τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης είπε ότι είχε κάποιο καρδιακό πρόβλημα. Αλλά από την ιατροδικαστική εξέταση βρέθηκε ότι ήταν μελανιασμένος παντού.

Τρομοκρατία είναι κι αυτό το ίδιο το δικαστήριο εδώ. Κάθε δίκη αγωνιστή, κάθε δίκη επαναστάτη είναι τρομοκρατία, ένα μήνυμα εκφοβισμού προς την κοινωνία. Το είπα και χθες στις δηλώσεις μου, όταν με καλέσατε να πω αν αποδέχομαι τις κατηγορίες. Θα το επαναλάβω. Επειδή η δίωξη είναι πολιτική, το μήνυμα είναι σαφέστατο: οποιοσδήποτε αγωνίζεται εναντίον του Κράτους και του Κεφαλαίου θα ποινικοποιείται, θα εγκληματοποιείται, θα βαφτίζεται τρομοκράτης. Οποιαδήποτε αλληλεγγύη σε οποιονδήποτε κοινωνικό αγώνα, το ίδιο: θα ποινικοποιείται και θα συντρίβεται. Αυτό είναι το μήνυμα αυτής της δίκης. Και με αυτή την έννοια είναι τρομοκρατία. Τρομοκρατία προς εμένα, τρομοκρατία προς τους αναρχικούς, τρομοκρατία προς τους κατοίκους του Στρυμονικού, οι οποίοι λαμβάνουν κι αυτοί ανάλογα μηνύματα αυτό τον καιρό, γιατί έχουν παρόμοιες δίκες σε σχέση με τις κινητοποιήσεις τους. Αυτά είναι τρομοκρατία. Δεν είναι τρομοκρατία που έβαλα μια βόμβα σαν πράξη αλληλεγγύης. Γιατί κανένας πολίτης δε θίχτηκε απ’ αυτή την πράξη.

Πολλές φορές, ειδικά τα ΜΜΕ, πιο πολύ κι απ’ τους αστυνομικούς καμιά φορά, σε κάθε ενέργεια που γίνεται, για παράδειγμα σε ενέργειες με γκαζάκια, προβάλλουν την άποψη ότι “παραλίγο να είχαμε θύματα, παραλίγο το ένα, παραλίγο το άλλο”. Ποτέ όμως δεν έχει συμβεί κάτι τέτοιο πραγματικά. Όλα αυτά βέβαια γίνονται για τη δημιουργία εντυπώσεων, για να εμπεδωθεί η κοινωνική συναίνεση, για να υπάρξει καταστολή. Για να καταδικαστώ εγώ, για παράδειγμα, σε βαριά ποινή. “Βρήκαμε και κάποιον που έκανε το λάθος, άφησε το αποτύπωμά του, τον πιάσαμε· είπε κιόλας ότι το έκανε αυτός; Ε, θα τον γαμήσουμε τώρα”! Μιλάω λίγο λαϊκά…

*

Θέλω να αναφερθώ λίγο στον αγώνα του Στρυμονικού. Παρόλο που δεν έχω πάει ποτέ εκεί, θα σας δώσω κάποια ιστορικά στοιχεία. Τα μεταλλεία που έχει αγοράσει η πολυεθνική TVX Gold υπάρχουν από το 1927· τα είχε ο Μποδοσάκης. Σε αυτά τα μεταλλεία, όπου γίνονταν αμέτρητα εργατικά ατυχήματα και πολλοί μεταλλωρύχοι πάθαιναν πνευμονοκονίαση, είχε γίνει μια μεγάλη αιματηρή απεργία το 1977. Η απεργία ήταν για αύξηση μισθών, για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, για μέτρα ασφαλείας στις στοές. Και τότε είχαν κατέβει αύρες και τότε είχαν γίνει συλλήψεις και είχαν υπάρξει καταδίκες, και τότε είχε εφαρμοστεί τρομοκρατία στην περιοχή.

Κάποια στιγμή, χαρακτηρίζεται κι αυτή η εταιρεία “προβληματική”, όπως γίνεται και με πολλές άλλες. Στα τέλη της δεκαετίας του ‘80, το κράτος μέσω της ΜΕΤΒΑ, σχεδιάζει την εγκατάσταση μεταλλουργίας χρυσού. Το ‘92 περνά ως “προβληματική” στα χέρια του κράτους και αυτό πουλά τα μεταλλεία στην TVX το Δεκέμβρη του ‘95. Όμως οι κάτοικοι των χωριών του Στρυμονικού δεν την ήθελαν την εγκατάσταση της μεταλλουργίας χρυσού. Εβδομήντα χρόνια μεταλλευτικής δραστηριότητας, είχαν προκαλέσει σοβαρά περιβαλλοντικά προβλήματα.

Αυτός ο αγώνας έχει τεράστια σημασία, και αποδείχθηκε ότι έχει τεράστια σημασία. Για διεθνείς λόγους.

Οι κινητοποιήσεις ξεκίνησαν από τις αρχές του ‘96. Οι κάτοικοι μπλόκαραν την εθνική οδό Θεσσαλονίκης-Καβάλας, έστησαν φυλάκια απ’ όπου επιτηρούσαν τα μεταλλεία για να μην περάσει κανένα φορτηγό της επιχείρησης και να μην αρχίσουν οι γεωτρήσεις. Με αυτές τις πρακτικές, με τα μπλόκα και τα φυλάκια, οι κάτοικοι δήλωναν: “Εδώ είμαστε. Δεν περνάτε”!

Έτσι ανάγκασαν την εταιρεία να αναστείλει προσωρινά τις δραστηριότητές της. Στις 21 Οκτώβρη ‘96, η TVX στέλνει τελεσίγραφο στο ελληνικό κράτος και το υπουργείο Ανάπτυξης, λέγοντας ότι “αν δεν αρχίσουν άμεσα οι εργασίες, εμείς φεύγουμε”. Η επένδυσή τους, που είναι η μεγαλύτερη ιδιωτική επένδυση που έγινε στη χώρα, 65 δις, θα έφευγε από την Ελλάδα.

Όταν έγιναν τα πρώτα επεισόδια, στις 17 Οκτωβρίου, και κατάφεραν οι κάτοικοι να απωθήσουν με τη βία τους αστυνομικούς από την περιοχή, ο Ιάσων Στράτος, ο πρόεδρος του ΣΕΒ, δήλωνε ότι “τα επεισόδια αυτά τραυματίζουν το κύρος της χώρας στο εξωτερικό”. Και είχε δίκιο, γιατί “δεν μπορεί δυο χιλιάδες βλάχοι” -βλάχοι για μένα δεν είναι, έτσι τους βλέπουν ο υπουργός, ο πρόεδρος του ΣΕΒ, έτσι πιστεύω μιλάνε γενικά οι επαγγελματίες πολιτικοί και τα κόμματα για τον απλό λαό- “δεν μπορεί λοιπόν δυο χιλιάδες άνθρωποι τώρα, να μας χαλάνε τις επενδύσεις μας και να μην μπορεί να έρθει μια καναδική εταιρεία, μια οποιαδήποτε ξένη εταιρεία να επενδύσει· πρέπει τέλος πάντων να κοπεί αυτή η αντίδραση”.

Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι ο αγώνας δεν είχε πια έναν περιορισμένο τοπικό χαρακτήρα. Είχε διεθνείς προεκτάσεις, γιατί θα δημιουργούσε ένα προηγούμενο: “Αν δεν μπορούμε να κάνουμε μια επένδυση στη Χαλκιδική, οπουδήποτε βρεθεί ένας ξένος επενδυτής, δε θα μπορεί να κάνει την επένδυσή του. ’μα ο λαός εξεγείρεται και δε θέλει αυτά που θέλει το κράτος, πάει η οικονομία, τελείωσε”.

Ένα χρόνο μετά, ξαναεπιχειρείται να αρχίσουν οι εργασίες για την εγκατάσταση της μεταλλουργίας χρυσού. Τον Ιούλη του ‘97, οι κάτοικοι καταστρέφουν ένα γεωτρύπανο του Ι.Γ.Μ.Ε. και συγκρούονται με την αστυνομία. Το Νοέμβρη, συγκεντρώνονται και κάνουν πορεία προς τα μεταλλεία. Όμως, ήδη από μερικούς μήνες πιο πριν -από το Σεπτέμβρη του ‘97 αν θυμάμαι καλά-, το κράτος, προβλέποντας ότι οι αντιδράσεις του κόσμου θα οξυνθούν, είχε στείλει εκατοντάδες αστυνομικούς από τη Θεσσαλονίκη. Είχε στείλει ΜΑΤ από την Αθήνα, είχε στείλει ΕΚΑΜ, αύρες, που όπως είπα είχαν να εμφανιστούν από το 1980 στους δρόμους για την καταστολή των διαδηλώσεων. Ένας στρατός κατοχής είχε εγκατασταθεί εκεί μόνιμα. Ξέρανε οι αστυνομικοί ότι πάλι θα γίνονταν επεισόδια, οπότε έπρεπε να έχουν έτοιμη μια στρατιωτική δύναμη για να καταστείλουν τους κατοίκους. Όπως κι έγινε. Βέβαια μερικώς έγινε, γιατί πάλι στρατιωτικά δεν τα κατάφεραν. Έγιναν τα επεισόδια στις 9 Νοεμβρίου και όπως είπα και προηγουμένως καταστράφηκαν περιπολικά, κλούβες των ΜΑΤ, κάηκε γεωτρύπανο της εταιρείας, και έγινε το αντάρτικο αυτό, όπου πέσανε και κάποιοι πυροβολισμοί για εκφοβισμό.

Όπως είπα και πριν, εμπνεύστηκα πάρα πολύ απ’ αυτά τα γεγονότα για να βάλω τη βόμβα στο υπουργείο Βιομηχανίας και Ανάπτυξης. Με βάση αυτό λοιπόν, θέλω να επαναλάβω ότι δεν είχε απλά τοπικό χαρακτήρα αυτός ο αγώνας. Τον είχε ξεπεράσει πια.

Για μας τους αναρχικούς, οι κοινωνικοί αγώνες και η αλληλεγγύη ξεπερνάνε και τα εθνικά όρια. Για μένα δηλαδή και για τους συντρόφους μου, έχουν τεράστια σημασία αγώνες που γίνονται και έξω από τα όρια του ελληνικού κράτους.

Τεράστια σημασία έχει για μένα το αντάρτικο των Ζαπατίστας που έχει ξεκινήσει στην Τσιάπας από το 1994. Είναι άλλος ένας αγώνας ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό, ο οποίος γίνεται με όπλα, με μάσκες.., ένας πόλεμος κανονικός. Εντάσσεται στην πολιτική βία και δεν είμαι ενάντια σε αυτό. Ποτέ δεν έχω δηλώσει ότι είμαι ενάντια και ούτε θέλω να το παίξω καλό παιδί.

Τεράστια σημασία έχει για μένα και το κίνημα των Βραζιλιάνων αγροτών που είναι ακτήμονες και καταλαμβάνουν τη γη των τσιφλικάδων για να την καλλιεργήσουν συλλογικά.

Μεγάλη σημασία έχει για μένα και το κίνημα των ανέργων στη Γαλλία, που έκαναν καταλήψεις σε γραφεία ευρέσεως εργασίας και συγκρούστηκαν με τις αστυνομικές δυνάμεις, το χειμώνα του ‘97-’98.

Σημασία έχει και κάτι που έγινε στην Τουρκία ανάλογο με την TVX και το Στρυμονικό. Μια παρόμοια επένδυση προσπάθησε να κάνει μια άλλη εταιρεία, μια πολυεθνική κοινοπραξία, η EUROGOLD, στην Πέργαμο. Κι έχει σημασία αυτό που θα πω τώρα. Πιο συγκεκριμένα, αν θυμάμαι καλά, στο χωριό Οβαντσίκ της Περγάμου. Το ίδιο πράγμα ακριβώς. Επένδυση μεταλλουργίας χρυσού. Οι κάτοικοι της περιοχής, οι Τούρκοι αγρότες, με τους ίδιους ακριβώς τρόπους που οι κάτοικοι του Στρυμονικού έχουν αποτρέψει μέχρι στιγμής την εγκατάσταση της μεταλλουργίας, έχουν ματαιώσει την επένδυση της EUROGOLD. Με μπλόκα στο δρόμο Σμύρνης-Κωνσταντινούπολης, με συγκρούσεις με τις δυνάμεις της στρατοχωροφυλακής. Και επίσης, κατά σύμπτωση, πάλι κάποιος έβαλε μια βόμβα στα γραφεία της επενδύτριας εταιρείας στη Σμύρνη. Σαν εμένα δηλαδή.

Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, όλες αυτές οι πρακτικές είναι μέρος των κοινωνικών αγώνων, γίνονται παντού. Και για μας, όχι μόνο δεν είναι εγκλήματα, αλλά τίτλος τιμής. Είμαστε περήφανοι γι αυτές τις πρακτικές.

Για το εργοστάσιο της Περγάμου μάλιστα, υποκριτικά, τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης, το ΥΠΕΧΩΔΕ και το υπουργείο Αιγαίου έλεγαν ότι, άμα γίνει αυτό το εργοστάσιο στην Πέργαμο, θα μολυνθεί το Αιγαίο. Δεν έλεγαν όμως το ίδιο και για τον Στρυμονικό κόλπο. Δηλαδή να μη γίνει εργοστάσιο στην Τουρκία, αλλά να γίνει στην Ελλάδα! Κι εδώ φαίνεται η υποκρισία του ελληνικού κράτους, των Μέσων, των πολιτικών.

*

Δεν πιστεύω ότι στην πραγματικότητα με δικάζετε για “τρομοκράτη”. Δεν πιστεύω ότι με δικάζετε για το ότι “είχα σκοπό να βλάψω ανθρώπινες ζωές”. Αυτό είναι πρόσχημα και προκάλυμμα. Στην πραγματικότητα, με δικάζετε γι αυτά που έχω πει μέχρι τώρα. Γι αυτό που είμαι. Για το ότι είμαι αναρχικός, για το ότι πιστεύω αυτά ή ακόμα και για το παρελθόν μου. Γιατί όλα αυτά είναι επιβαρυντικά στοιχεία: “ε, αφού ήσουν στο Πολυτεχνείο, αφού ήσουν στην ΑΣΟΕΕ, αφού ήσουν αρνητής στράτευσης και ήσουν κι εκεί και αλλού…” Δεν έχω πρότερο έντιμο βίο.., για σας βέβαια, γιατί για μένα είμαι πολύ έντιμος άνθρωπος. Δε με δικάζετε στην πραγματικότητα γιατί υποτίθεται ότι θα έβλαπτα ανθρώπους.

Στην ουσία, το κράτος έχει αποδείξει ότι δεν ενδιαφέρεται για τους πολίτες. Ίσα-ίσα, όταν είναι να εμπεδωθεί η κυριαρχία του, το κράτος αφαιρεί ανθρώπινες ζωές, όπως είπα στα προηγούμενα παραδείγματα. Στην ουσία, το κράτος το μόνο που θέλει είναι να διατηρήσει ένα μονοπώλιο, το μονοπώλιο ότι “μόνο εμείς, μόνο εγώ, το Κράτος, μπορώ να αφαιρώ ανθρώπινες ζωές”. Μόνο τα κρατικά όργανα, οι ένστολοι αστυνομικοί