ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Όλοι ζήσαμε την στιγμή σε μια μεγάλη αναταραχή,σε μια κοινωνική έκρηξη,σε έναν προάγγελο εξέγερσης,ήταν συνεχώς στο μυαλό μας..επανάσταση...Χιλιάδες θεωρίες,χιλιάδες βιβλία,μπροσούρες,τα πάντα...Κρύες στιγμές,μας ζέσταινε η φλόγα,αυτή η φλόγα της εξέγερσης,και λέγαμε όλοι,λες να έρθει η επανάσταση?αλλά μετά τι;Τίποτα..Τα χρόνια περνούσαν σε ταχύτητα αστραπής,καταστολή,αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις,νεκροί σύντροφοι,απάνθρωπη προπαγάνδα,ανθρωπιστικό ύφος,χιλιάδες ρουφιάνοι καμουφλαρισμένοι με οτιδήποτε επιβάλλει η εποχή,μεταμφιεσμένοι λήτες σε δήθεν αντάρτες,κουνούσαν το γλυφιτζούρι σε όλους τους εξεγερμένους που ήταν τόσο ζεστοί απο την φλόγα της επανάστασης(εξακολουθούσε να μην την βλέπει κανείς όμως)και δεν έβλεπαν τον λάκο,μόνο την αντίσταση ως μόνη λύση για την επαναοικιοποίησης της χαμένης τους ζωής...

Τυφλωμένοι απο μίσος,από μίσος ταξικό,το μόνο που τους ένοιαζε ήταν να πολεμήσουν τον εχθρό,με οποιοδήποτε μέσο,οποιοδήποτε τρόπο,οι πιο ευάλωτοι, αυτοί που αγωνίστηκαν για τα πάντα,αλλά έπεσαν μέσα στο λάκο που οι ίδιοι είχαν σκάψει..

Κάποιοι είπαν πως δεν τα κατάφεραν.....

Μπορεί κανείς να μην τα κατάφερε πρακτικά(αν και για μένα κάποιοι τα κατάφεραν πρακτικά και δεν μιλάω για το πλήγμα στο σύστημα ,αλλά για τους αγωνιστές συντρόφους,που πάλεψαν,παλεύουν και μέχρι τώρα στα ψυχρά κελιά και μας απέδειξαν,οτι η θεωρία συνοδεύει μια μελετημένη πράξη,και όχι μια μελετημενη θεωρία μια χλιαρή πράξη),αλλά αγωνίστηκε στην πράξη..Πολέμησε πραγματικά τον εχθρό..Σε πραγματικό χρόνο,σε πραγματικό τόπο..Με τα ίδια όπλα.. Το κράτος ,καταστρέφωντας ένα ένα τα σκαλιά του συστήματος,τον καπιταλισμό,κάνοντας του επίθεση με τα ίδια του τα προιόντα που τόσο χάρηκαν οι μικροαστοί,που τους έκαναν πιο εύκολη την ζωή...

Αναζητώντας λοιπόν την επανάσταση,ένας τοίχος κάποτε στην νομική έγραφε,πως το τρένο της επανάστασης έφυγε,και τώρα βαδίζουμε πεζοί..Αλλά επανάσταση δεν είναι αυτό που περιμένουμε να δούμε και να ζήσουμε μετά απο μιά δυνατή διαδρομή κοινωνικών αγώνων,επανάσταση είναι η διαδρομή,επανάσταση είναι η καθημερινή άρνηση σε μια ξεπουλημένη πραγματικότητα,που όλοι προσπαθούν να ισσοροπήσουν ανάμεσα στον ψεύτικο κόσμο που ζούν,και στις ελπίδες για την αληθινή ζωή που παλεύουν καθημερινά να βγάλουν προς τα έξω,κάποιοι δεν δέχονται το τίμημα και έτσι ζούν στον ψεύτικο κόσμο τους με τα όμορφα προιόντα του καπιταλισμού,ακολουθώντας το επικείμενο Lifestyle που αρμόζει σε αυτούς...Ενώ άλλοι δέχονται το τίμημα,μια αληθινή ζωή,προσπαθώντας να βρούν την πραγματική ελευθερία,όλοι στα προσωπά τους βλέπουν τον εχθρό,αυτόν που δεν τον νοιάζει η πατρίδα,αγωνίζεται για την προσωπική του ελευθερία και τον συντρόφων του,και μια ζωή χωρίς ιεραρχίες,μια ζωή χωρίς εξαντλητικά 8άωρα για 30ματωμένα ευρώ,μια ζωή χωρίς εξαρτησιογόνες ουσίες να τυφλώνουν καθημερινά εξαθλιώνοντας και τους πιο σκληρούς,μια ζωή χωρίς εκμετάλλευση των ανθρώπινων σχέσεων,μια ζωή χωρίς πληρωμένο έρωτα,μια ζωή χωρίς σεξισμό,μια ζωή χωρίς φασισμό,μια ζωή χωρίς σύνορα και στρατούς,χωρίς εθνική υπερηφάνεια,και ξένους ή ντόπιους... Μπορεί ο πήχης να έχει ανέβει ψηλά,και να περιμένουμε εδώ και χρόνια όλα τα προηγούμενα να γίνουν ολοκληρωτικά,ίσως να τα καταφέρουμε κάποτε,ίσως και ποτέ...Το θέμα είναι ότι οι κοινωνικές συνθήκες έχουν ανοίξει και πρέπει η πράξη να μπεί μπροστά,είδαμε στο σύνταγμα ανθρώπους που δεν είχαν πάρει ποτέ μέρος στα κοινά να μιλάνε για αλληλεγγύη,για σεβασμό,για υπευθυνότητα – να απελευθερώνουν συλληφθέντα από τα μάτ.. Να κάνουν συλλογικές κουζίνες,αυτοοργανωμένα ραδιόφωνα ...(την ομάδα ψυχραιμίας δεν την σχολιάζω,ο συνασπισμός κολαούζος,ψάχνει συναγωνιστές,να εξεγερθουν με ψυχραιμία,ψηφίζωντας πρώτα τον τσίπρα)

Και το είδαμε μπροστά μας,με αυτά που μεγαλώσαμε,εκεί που βασιστήκαμε για να προχωρήσουμε σε αυτό το μονοπάτι της ελευθερίας,βλέπαμε ανθρώπους να κάνουν πράξη ότι τόσα χρόνια είχε γραφτεί και ακουστεί,και εμείς είμασταν οι κουκουλοφόροι;Ή είμασταν αυτοί που κράζαμε την άμεση δημοκρατία που μας έχουν σκοτίσει τόσα χρόνια οι αλφα καπίτες;Πέρα από την άμεση δημοκρατία,ακούστηκαν τόσα,που κάποτε τα λέγαμε και μας σνομπάρανε όλοι οι ψευτορεαλιστές,και τώρα που το είδαμε μπροστά μας.. Τι κάναμε ; Ποιοί είμαστε εμείς;

Μήπως όταν οι κοινωνικές συνθήκες ωριμάσουν για επανάσταση(αν και είπαμε τι ορίζουμε ως επανάσταση)εμείς να αποσυρθούμε,και να κάνουμε ατέλειωτα πάρτυ σε εξεγερμένα εδάφη και ελευθεριακό έρωτα χωρίς σταματημό?Μήπως αυτή είναι η μοίρα μας.. ; Η δημιουργία των σωστών κοινωνικών συνθηκών,για μια ελεύθερη ζωή;Και το μετά να μην το λύσουμε ποτέ,γιατί εμείς δεν θα είμαστε στο μετά..Θα υπάρχουν τόσοι πολλοί να είναι στο μετά..Εμείς θα παραμείνουμε για παντα οι λυσσασμένοι προλετάριοι που καταπίνουν άφθονες ποσότητες αλκοόλ,χορεύοντας με μουσικές που ποτέ δεν τους άρεσαν,αλλά τώρα τις προτιμούν...Και όταν βγαίνει ο ήλιος βαδίζουν μεθυσμένοι σε μια μισοκοιμισμένη λαική,πετούν την μπάλα μακριά απο το καλάθι και έτσι κλείνουν το μάτι στο αύριο,δίνωντας ένα τρελαμένο φιλί στην επανάσταση και έπειτα τρέχουν προς την εθνική ενότητα,ζωσμένοι εκρηκτικά....ΜΠΑΜ...

Μια ζωή ελεύθερη....