Εδώ και εκεί...

Ένα τρένο κουβαλώντας συνειδήσεις,ξεκίνησε...

Μπερδεμένες λέξεις του χτυπούσαν κάθε στιγμή τα τζάμια του μεσαίου βαγονιού,άγριες συζητήσεις και βλέμματα όλο υπόσχεση,όμορφα χαμόγελα και γλώσσες βγαλμένες έξω απαντούσαν σε συντροφικά φιλιά εξ αποστάσεως..

Αλλαγή γραμμής,δύο βλέμματα,και αυτό ήταν βαδίζοντας πια προς ένα αλληλέγγυο βράδυ μουσικής,και ο συντροφικός έρωτας που σου έκλεινε το μάτι το πρωί εξαφανίστηκε..

Σκάλες μετρό,ένα χαμόγελο,ένα αντίο..

Ύστερα,υπόγειες συζητήσεις,υπόγεια εκπομπή ραδιοφωνικών σημάτων γεμάτα πάθος,χειροποίητα έντυπα με δώρο μολύβια σκαλιστά και άλλα πολλά βαδίζοντας σε μια ζωή λίγο μετά τα 17,σε έναν δρόμο που ίσως οδηγούσε στην ελευθερία,τα βιώματα όχι πολλά,αλλά ήρθαν και αυτά...

Ξαφνικά,υπόγειο,τρένο,εμφάνιση από το πουθενά..

Οι σκέψεις ενώθηκαν όπως και τα συναισθήματα,βράδια με ατέλειωτες συντροφικές κραυγές,ατέλειωτα χάδια σεβασμού και ειλικρίνειας..

Επαναδιατύπωση αρκετών όρων,μα ζωή πιο ελεύθερη σιγά σιγά,μια γιάφκα σε κοιτούσε στα μάτια και κάθε στιγμή έτρεχε στην αγκαλιά σου,εγώ ήμουν εκεί ως το τέλος..Ίσως και λίγο μετά το τέλος,ίσως και τώρα 6 χρόνια μετά ακόμα εκεί να είμαι...Μια μάχη σώμα με σώμα,που ποτέ δεν τελείωσε,ένας ξαφνικός συντροφικός έρωτας πάνω σε μια καθημερινή αναπουμπούλα,που σου θυμίζει το ατέλειωτο πετρίδι στιγμών πού έχεις ζήσει ή που θα ήθελες να ζήσεις.. Τώρα πια φωτιές,συμπιεσμένες τρίχες να χορεύουν σε έναν ατέλειωτο ρυθμό reggae,κάλτσες να βρίσκονται στην αγκαλιά σου,τυπικές κουβέντες χωρίς ουσία,ένα φιλί στο μάγουλο,μια καληνύχτα,ύπνος χωριστός,κλείσιμο πόρτας,πρωινή αναζήτηση,ένα μήνυμα και πάλι από την αρχή...Όμως κανένας δεν ξέχασε τίποτα,και ούτε χρειάζεται....