Λίγα λόγια για το παρελθόν..

Τρελλαμένα τοπία της άρνησης

παρακολουθούν ανελειπώς τους

δεκάδες πρώην αγωνιστές να σκαλίζουν

κινηματογραφημένα κατάλοιπα

σε ακατέργαστες επιφάνειες ξύλου και να

πανηγυρίζουν για αθλητικές ομάδες

ξεχνώντας το ναί που είπαν

Νομίζωντας ότι έπραξαν το σωστό

ως μόνη διέξοδο από την μονότονη

επαρχιακή ζωή τους

Αυτοί που τότε άνοιγαν δρόμους

για την ελευθερία..

Αυτοί είναι τώρα που κινούνται

σε σοκάκια της συστημικής εξάρτησης

νομίζωντας πως η άρνηση ήταν

μια παιδική τρέλλα,ονομάζοντας γραφικούς

τους μικρότερους που κυλιούνται ακόμα

σε λειβάδια ελευθερίας...

Που και πού θυμούνται τις

ρίζες τους,ακούγοντας κάποιο

τραγούδι με ακραίο στίχο

που τόσο αγάπησαν στα φοιτιτικά τους

αν και τώρα τους έχει περικυκλώσει

η κουλτούρα και το έντεχνο..

Μένουν ώρες κολλημένοι στα

παλιά τους έντυπα,στα παλιά τους

κατορθώματα,σε όλα αυτά που

αγάπησαν,σε όλα αυτά που τους

πλήγωσαν,ίσως έχουν βρεί

άλλα μονοπάτια αντίστασης

και τους κατηγορώ άδικα,

αν και ξέρω ότι η φλόγα

σε κάποιους,δεν έσβησε ποτέ

αλλά αισθάνονται τόσο ανήμποροι

και τόσο μόνοι...

Μπορεί να είναι και επιλογή τους

η λήθη και η απραξία..

Αν όμως ακόμα,σιγοκαίει

η ουτοπία μέσα τους,που

τους έκανε να προχωρούν,

τότε σίγουρα ξέρουν,πως κανένας δεν

είναι μόνος...